Karnaval ve fuar benzeri yerlerde toplanan insanların dikkatini bir noktaya yöneltip cebindekini çalma uyanıklığı, “cambaza baktırma” olarak bilinir. Cambaz genellikle yukarlarda bir yerdedir. Başlar, oraya kaldırıldığında göz kapakları, görme alanını daraltacak şekilde aşağı inerken ağızlar da açılır doğal olarak! Görmeye odaklanmanın yerini aval aval bakışlar alır. Gösterinin sonunda göğse saklanan bayrak görülünce alkış için havaya kalkan eller kurbanları iyice savunmasız kılar. Önceden yerini alan eli çabuk cepçiler, bu sırada sanatını icra eder…
Siyaset erbabının sık sık başvurduğu bu yöntem, toplumu manipüle edip yönlendirmek için her dönem kullanıldı. Kimi zaman “Atatürk’ün evine bomba koydular”, “Camiye kızıl bayrak çektiler”, “Kuran-ı Kerim’i yaktılar”, “Bacımın başörtüsünü yırttılar” türünden yalanlarla düşmanlıklar üretilip buna hazır bekleyen güruhlar katliamlara, yağmalara yönlendirildi. Kimi zaman petrol, altın bulduk, zengin oluyoruz yalanlarıyla toplumsal tepkiler sönümlendi. Kimi zaman bu yolla toplumsal rıza üretilirken, kimi zaman da tam tersi siyaset değişikliklerinin, ‘U’ dönüşlerinin bahaneleri yaratıldı.
Teknik olanaklar, araçlar, yöntemler değişse de 6-7 Eylül’den Maraş’a, Sivas’a bütün katliamların bahaneleri aynıydı:
Vatan, bayrak, cami, Kuran-ı Kerim, türban ve tabii ki Atatürk!
Değişmeyen bir şey daha var: Ülkeye büyük acılar yaşatan katliamların, siyasi cinayetlerin, düşmanlıkların değişmez başrol oyuncuları, tetikçileri, her zaman milliyetçi, faşist ülkücülerdi. Arkalarında organize edip koruyan da MİT, yani Devlet oldu.
Şimdilerde bu karanlık odaklar yeniden ve çeşitli maskelerle sahne alıyorlar. Ülkeyi kavuran yoksulluk, adaletsizlik, iş, kadın ve çocuk cinayetleri umurlarında değil. Hedeflerinde de elbette Kürtler ve Özgür Özel’in her şeye rağmen sürdürdüğü barış yanlısı tutumu var. Bunun için en kullanışlı kavram da doğal olarak “Atatürkçülük!”
Ülkede barış olursa, ayakta duracak zemini yitirecek olan bu kesim, yeniden “Atatürkçülük elden gidiyor” cambazına baktıracakları kitleleri arıyor. Özdağ, Dervişoğlu ve türevlerinin hedefi aynı. Her türlü hukuksuz operasyona rağmen, barıştan yana çizgisinin halk içinde karşılık bulmasını engelleyemeyen iktidarın, CHP’yi parçalayıp yok etme hedefi, hamasi rüzgarla yelken şişirme peşindeki Zafer, İYİ ve Anahtar Parti ile örtüşüyor. Özdağ, bu amaçla CHP tabanında karşılık bulacağı umuduyla, sıkışan her siyasetçinin en kullanışlı silahına sarılarak CHP’ye, “O masadan kalkma ve Atatürk’te birleşme” çağrısı yapıyor! DEM Parti ile değil, Milliyetçilerle birlik ol diyor.
Özdağ böylece Erdoğan’a ömür boyu iktidar yolunu açacak çok kıymetli bir kuzu postu hediye ettiğinin ve CHP’yi iktidara karşı yürüttüğü “hak hukuk adalet” mücadelesini içe döndürerek sabote ettiğinin de farkındadır. Bu nedenle tutuklanan bütün siyasetçiler zindanlarda tutulurken kendisinin serbest bırakıldığını da iyi biliyor.
CHP içinde buna atlayacak balık hafızalıların, hatta Meral Akşener’i bile unutanların, iktidarı devirmenin tek yolu olarak “Milliyetçi Cephe” düşleyen Bedri Baykam gibi “Atatürkçülerin” olduğu malum. CHP’yi barış süreci dışında tutarak bürüneceği kuzu postuyla iktidarda kalma çabasındaki Erdoğan’ın hesabını bozan CHP ve ısrarla terör sözcüğüyle birlikte andıkları DEM, bu nedenle ülkücü tayfanın hedefindedir.
Özellikle hiçbir konuda elini taşın altına uzatmayan tuzu kuru Kemalist kesimler de durumdan vazife çıkararak cambazı işaret etmeye başladılar. Bu konuda başı çeken asker emeklisi, sözde antiemperyalist 12 Eylülcüler, ABD’nin “Bizim Çocuklar” nitelemesini de ülkücü faşistlerle flörtün bu ülkeye ödettiği bedelleri de unutturacaklarını sanıyor. Hakan Yurdanur’un son kitabı “Anti ve Emperyalizm Üzerine’yi” okurken hep bu “alameti kendinden menkulleri” düşündüm. Sevgili Hakan’ın dediği gibi:
“Emperyalizme, kapitalizme karşı olmakla, karşı çıkmak aynı şeyler değil!”
İktidar değişikliğinin, hukuka, adalete dönüşün anahtarı, sadece ve sadece bu ülkenin barış ve demokrasiden yana halklarının eseri olacak. Mutlaka olacak…
Meraklısı için not: Daha önce 29 Kasım 2025 tarihli “CHP ve DEM” başlıklı yazıda bu konuyu işlemeye çalışmıştım:
