Mersin Tırmıl Sanayisi’nde yaşları 12 ila 17 arasında değişen onlarca çocuk, düşük ücretlerle ağırkoşullarda çalışmak zorunda. Hayalleri olan çocuklar olumsuz yaşam koşullarını iyileştirmek için büyük çaba harcamak zorunda bırakılıyor
Önüne Mersin’in Akdeniz ilçesinde bulunan Tırmıl Sanayi Sitesi’nde yaşları 12 ila 17 arasında değişen onlarca çocuk ağır iş yükü koşullarında düşük ücretlerle çalıştırılıyor. Çok erken yaşlarda çalışmak zorunda kalan çocuk işçiler genellikle ailelerinin ekonomik durumları okumalarına el vermediğinden kaynaklı okullarını terk ederek sanayide oto onarım, yedek parça alım satım ya da lastik takım işlerinde çalışıyor.
İmkan sağlanmıyor
Bu çocuklardan biri de 17 yaşındaki M.T. Ailesinin ekonomik sorunlarından dolayı ilkokul 7. sınıfta okulunu bırakan M.T., anne ve babasıyla birlikte aile ekonomisine katkı sunmak için çalışıyor. 3 yıl önce sanayide başladığı oto tamir işinde kalfa olduğunu sözlerine ekleyen M.T., yaptığı işten haftalık 250 TL aldığını dile getirdi. Aldığı parayla eve katkı sunduğunu aktaran M.T., tek eksiğinin okul olduğunu vurguladı. M.T, “Okullar açılınca mutsuz oluyorum çünkü tüm arkadaşlarım okula gidiyor. Keşke ben de okula gidebilseydim diyorum kendime. Benim imkanım olsa ben okumaya devam ederdim” dedi.
Masraflarını çıkarıyor
Dört yıldır her okul tatilinde sanayiye çalışmaya geldiğini dile getiren lise 2. sınıf öğrencisi A.K. de, yıllardır sadece okul masraflarını karşılamak için çalıştığını aktardı. 5 kişilik bir ailenin çocuğu olan A.K., ailesinin “Olurda okumazsan elinde bir mesleğin olsun” diyerek çalışmaya gönderdiğini belirtti. A.K., aldığı haftalık 150 TL’lik harçlıkla hem okul hem de kendi harçlığını çıkarmaya çalıştığını belirtti. Babasının da asgari ücretle çalıştığından dolayı ailesine yük olmamak için çalıştığını vurgulayan A.K., okul okumanın güzel fakat imkanı olanlar için olduğunu sözlerine ekliyor. A.K., her şeye rağmen okul okumak için elinden geleni yapacağını ifade etti.
‘Öğretmen olmak istiyorum’
17 yaşındaki M.Y. de, 8 kişilik bir ailenin çocuğu olmasından dolayı ev masraflarının çok fazla olduğunu, bundan dolayı da çalışmak zorunda kaldığını dile getirdi. Yine de okul okumayı açık öğretimden sürdürdüğünü ifade eden M.Y., “Bütün arkadaşlarım okullar açıldığında okula gidiyorlar oysa ben burada çalışmak zorunda kalıyorum. Her zaman kendime ben neden buradayım diye soruyorum. Kalfayım şimdi. Okuma hevesim hala var keşke okusaydım diyorum kendime. Sürekli beden eğitimi öğretmeni olmak istiyordum. 8 kişilik bir aileyiz. Benim abim de sanayide çalışıyor. Diğer üç abim de evli olduklarından dolayı onların bize pek bir desteği olmuyor. Haftalık 250 alıyorum. Ben evin haftalık gıda masraflarını çıkarıyorum” dedi.
Ergin Çağlar/Mersin-MA
