Bir ülkenin nasıl yönetildiğini anlamak için o ülkenin hapishanelerine ve hapishane koşullarına da bakmak gerekir. Kabul etmek gerekir ki coğrafyamızdan Osmanlı’dan günümüz T.C.’ye uzanan zengin bir “zindan geleneği” vardır. Bu zindan geleneği bir “hapishane kültürü” de yaratmıştır. Baskının ve zulmün yanında direnişler de yaşanmıştır. Firarlar gerçekleştirilerek “o duvarınız vız gelir bize vız” denilmiştir.
Hakim sınıflar topluma dayatacakları politikaları önce hapishanelerde test etmişlerdir. 1980 Askeri Faşist Cuntası, 24 Ocak ekonomi kararlarını uygulayabilmek için bir yandan bütün toplum üzerinde faşist terör estirirken, diğer yandan ise hapishanelerde zulmün en koyusunu ve işkencelerin her çeşidini tutsaklara uygulamışlardır. Öyle ki Amed 5 Nolu Zindanı, “dünyanın en kötü hapishaneleri” içinde sayılır olmuştur.
Devrimci ve komünist tutsaklar, 12 Eylül faşist cuntasının “tek tip elbise” saldırısına, “karıştır-barıştır” politikalarına, teslim alma ve itirafçılaştırma uygulamalarına, açlık grevleri ve ölüm oruçlarıyla yanıt vermişler ve can bedeli bir direniş içinde olmuşlardır.
2000’li yıllara doğru Türk devletinin emperyalist sermayenin çıkarları doğrultusunda yeniden şekillendirilmesine paralel olarak neoliberal politikaların uygulanması için “önce hapishanelerin teslim alma” politikası devreye sokulmuştur. Bu politikayı dönemin başbakanı, “Hapishaneleri kontrol altına almadan IMF’nin ekonomi politikalarını uygulayamazdık” diyerek savunmuştur. Devrimci ve komünist tutsaklara yönelik Buca, Amed, Ümraniye, Ulucanlar ve Burdur Hapishanelerinde gerçekleştirilen katliam saldırıları, 19 Aralık 2000’de 20 hapishaneye yönelik “Hayata Dönüş” adı altında topyekûn bir saldırıya dönüştürülmüştür. Bu faşist katliamda onlarca tutsak katledilmiş ve yüzlercesi yaralanmıştır.
Türkiye işçi sınıfı ve emekçi halkının en bilinçli ve örgütlü kesimlerini oluşturan devrimci ve komünist harekete yönelik kapsamlı bir tasfiye saldırısının adımı olarak F tipi hapishaneler, tecrit ve tretman sistemi devreye sokuldu. Faşizm devrimci komünist tutsakları teslim almak için tecrit ve tretman esasına dayanan hapishanelere karşı açlık grevleri, ölüm oruçları ve fiili meşru direniş biçimleriyle direnilmiştir.
Gelinen aşamada emperyalistler arasında çelişkiler giderek sertleşir ve yeni bir emperyalist paylaşım savaşının güçlü belirtileri ortaya çıkarken, hemen her ülkede faşist parti ve örgütlerin önü açılırken, T.C. devleti de kendince bu sürece hazırlanmaktadır. Bir yandan ekonomik krizi çare olarak gündeme getirilen Orta Vadeli Program (OVP) uygulanması için işçi-emekçilere sefalet dayatılırken, diğer yandan başta halkın en bilinçli kesimi olan devrimci ve komünist tutsaklar olmak üzere saray rejimine muhalif olan herkese yönelik, “Y tipi” ve “S tipi” adı verilen “yüksek güvenlikli hapishaneler” devreye sokulmuş durumdadır.
Bu anlamıyla Türk hakim sınıfları yeni sürece göre kendilerini hazırlanmaktadırlar. Bu hedef doğrultusunda 22 adet yüksek güvenlikli, 14 adet Y tipi, 7 adet S tipi olmak üzere toplam 43 adet “Kuyu Tipi” diye nitelendirilen hapishane faaliyet göstermektedir. “Kuyu Tipi” hapishaneler F tipi ve T tipi hapishanelere göre tecritin, izolasyonun daha yoğun olduğu ve ağırlaştırıldığı yerler olarak ön plana çıkmakta ve böylelikle tüm topluma da gözdağı verilmek istenmektedir.
Nitekim “Kuyu Tipi” hapishanelere sadece devrimci tutsaklar konulmaktadır. Burjuva muhalefeti dahil olmak üzere, saray rejimine itiraz eden herkes “Kuyu Tipi”ne konulmaktadır. Böylelikle bütün toplum teslim alınmak istenmekte, olası itiraz ve muhalefet daha başından engellenmek istenmektedir.
T.C. devletinin “Kuyu Tipi” saldırısına karşı en geniş muhalefeti örmek ve direnişi örgütlemek için onlarca kurumun bir araya gelmesiyle “Kuyu Tipleri Kapatılsın İnisiyatifi” kurulmuştur. Bu inisiyatifin çalışmalarına destek olmak, başta devrimci ve komünist tutsaklar olmak üzere bütün tutsaklara yönelik ağır tecrit ve izolasyona karşı çıkmak aynı zamanda kendi geleceğimize, işçi ve emekçilere ve bütün toplumun yarınına sahip çıkmaktır. “Kuyu Tipi” hapishaneler kapatılmalıdır.
