Bu kazanım yalnızca bir sözleşme başarısı değil; korku duvarında açılmış bir gediktir. Migros depo işçileri, neoliberal dönemin ‘herkes yalnızdır’ iddiasını çürüttü. Direnişi yayarak, şunu gösterdi: Örgütlü mücadele bulaşıcıdır. Sadece baskı değil, dayanışmada yayılır
Deniz Bakır
Migros’un Esenyurt Akçaburgaz deposunda başlayan direniş, kısa sürede tek bir işyerinin sınırlarını aşarak 9 il ve 12 depoya yayıldı. Aynı talepler ve aynı kararlılıkla harekete geçen işçilerin düşük zam dayatmasına, ağır çalışma koşullarına ve sendikal baskıya karşı başlattığı hareket yalnızca bir ücret mücadelesi değil; kolektif bir iradenin ilanıydı.
Yüksek enflasyon karşısında eriyen ücretler bardağı taşırmıştı. Patronun yanıtı işten atma, baskı ve gözdağı oldu. Anca işten atmalar ve baskılar direnişi zayıflatmak bir yana büyüttü ve yaygınlaştırdı. Depo önlerinde kurulan nöbetler, kent kent yayılan eylemlerle birleşti. “Tek bir işçiyi geride bırakmayacağız” sözü, somut bir örgütlenme hattına dönüştü.
Direnişi tarihsel kılan yalnızca yayılması değildi; mücadele biçimiydi. Migros mağazaları önünde yapılan açıklamalar, kasa kilitleme eylemleri ve sosyal medyada yürütülen yoğun farkındalık çalışmaları direnişe toplumsal bir çehre kazandırdı. Tüketim zincirinin en görünür halkasında yapılan eylemler, emeğin görünmezliğini parçaladı. Rafların arkasındaki emeği kamuoyunun gündemine taşıdı.
#MigrosDepoİşçileriKazandı etiketi bir kampanyadan fazlasına dönüştü. Gençler, kadınlar, emek dostları ve farklı işkollarından işçiler depo önlerine geldi. Dayanışma ziyaretleri, direnişi yalnız bırakmadı. Bu toplumsallaşma, patronun manevra alanını daralttı.
Direnişin etkisi Migros’la sınırlı kalmadı. A101, BİM ve Şok başta olmak üzere birçok zincir market ve depo işçisi, Migros işçilerinin kararlılığından güç alarak harekete geçti. Çeşitli illerde eylemler yapıldı, hak talepleri daha yüksek sesle dile getirildi. Migros’ta yakılan ateş, perakende ve lojistik sektörünün geneline moral verdi. Bu yönüyle direniş, sektörel bir eşiğe dönüştü.
Elbette süreç saflaşmaları da netleştirdi. Tez Koop-İş’in direniş kırıcı pratiği, işçilerin hafızasında yerini aldı. Patronla uyumlu çizgisi, sahadaki mücadeleyle açık bir karşıtlık oluşturdu. Bu tutum, sarı sendikacılığın kriz anlarında nasıl pozisyon aldığını bir kez daha gösterdi.
Aynı şekilde, kendini “kurumsal” olarak tanımlayan kimi sendikal yapıların bu umut verici direniş karşısındaki mesafeli tutumu da not edildi. Sınıf hareketine moral olan bir mücadele büyürken gösterilen ilgisizlik, sendikal bürokrasinin tabanla kurduğu zayıf bağın göstergesi oldu. Migros direnişi, yalnızca patrona değil; sendikal atalete de bir eleştiri olarak tarihe geçti.
Kritik eşik 14 Şubat’ta aşıldı. Saat 13.00’te başlayan görüşmede işçilerin iradesi masadaydı. Depo önlerinde bekleyen işçiler haftalardır biriktirdiği mücadelenin ağırlığını o masaya taşıdı. Ve sonuç olarak işçilerin talepleri büyük oranda kabul gördü. İşçiler kazandı.
Bu kazanım yalnızca bir sözleşme başarısı değil; korku duvarında açılmış bir gediktir.
Migros depo işçileri, neoliberal dönemin “herkes yalnızdır” iddiasını çürüttü. Direnişi yayarak, toplumsallaştırarak ve sektörel bir etki yaratarak şunu gösterdi: Örgütlü mücadele bulaşıcıdır. Sadece baskı değil, dayanışmada yayılır.
16 Şubat Pazartesi saat 13.00’te Esenyurt Akçaburgaz depo önünde kurulacak zafer halayı, yalnızca bir işyerinin değil; ortak mücadelenin ve zaferin kutlaması olacak. Bu halay, bir direnişin kazanımla sonuçlanmasının ötesinde, yeni mücadelelerin habercisi olacak.
Migros depo işçileri kazandı. Ve bu zafer, başka depolarda, başka marketlerde, başka sektörlerde yankı bulmaya devam ediyor.
Direnişten kalan…
- Direniş yayılarak kolektif güç yarattı.
- Mağaza önü ve kasa kilitleme eylemleri mücadeleyi toplumsallaştırdı.
- A101, BİM ve Şok işçileri harekete geçerek moral aldı.
- Sarı sendikacılık teşhir oldu, taban inisiyatifi güç kazandı.
- Masadaki sonuç, sahadaki örgütlü ve yaygın direnişin ürünüdür.
