Ortadoğu’da bugün yaşananlar, ne ani gelişmelerdir ne de “kontrolden çıkmış” krizlerdir. Aksine, uzun süredir adım adım örülen bir planın artık görünür hale gelmiş safhalarıdır. Rojava’ya yönelik saldırılar, Hewlêr’de yapılan görüşmeler, Gazze’nin yerle bir edilip ardından “yeniden inşa” söylemleriyle masaya sürülmesi; hepsi aynı aklın, aynı düzenin parçalarıdır.
Son günlerde Hewlêr’de yapılan toplantılarda, ABD’li yetkililerin Mazlum Abdi’ye “İsrail’i Suriye denklemine sokmak istiyorsunuz ama bunu kabul etmiyoruz; çünkü Türkiye ve İsrail bizim müttefikimiz ve karşı karşıya gelmelerini istemiyoruz” dediği iddia ediliyor. Açık söyleyeyim: Buna inanmıyorum. Evet, ABD Türkiye ile İsrail’in açık bir çatışmaya girmesini istemez. Ama bu, onların gerçekten karşı karşıya olduğu anlamına da gelmez.
Aksine, son yüz yılın en büyük dosyası olan Filistin meselesi, tam da bu örtük iş birliği sayesinde “çözülmüştür”. Nasıl mı? AKP, Hamas’a siyasi destek vaadiyle Filistin direnişini kontrolsüz bir alana itti. İsrail bu durumu “meşru müdafaa” ve “mağduriyet” gerekçesiyle kullandı ve Gazze’yi yerle bir etti. Yüz yıldır direnen bir halk, fiziki olarak tasfiye edildi. Bugün gelinen noktada Filistin sorunu, askeri değil artık emlak ve yeniden inşa meselesidir.
Şimdi ikinci aşamaya geçildi: Gazze’nin yeniden inşası. Ama bu, Filistinlilerin onurlu dönüşü ve kendi kaderini tayini anlamına gelmiyor. Aksine, Fikirtepe modeli bir plan konuşuluyor: Gazze halkı dikey, sıkışık “konutlara” yerleştirilecek; sahil şeridi ise oteller, turizm projeleri ve büyük sermaye için açılacak. Bu projelerde Trump’a yakın şirketlerin ve Erdoğan döneminde palazlanan inşaat sermayesinin adının geçmesi tesadüf değil. Beş yıl sonra AKP iktidarda olmayabilir; ama Gazze sahilinde onların otelleri olabilir.
Peki Filistinlilerin kendini yönetmesi? Elbette denecek ki: “Buyurun, kendi binalarınızda kendinizi yönetin.” Yani devlet değil, site yönetimi verilecek. Bayrak değil, aidat. Egemenlik değil, güvenlik görevlisi.
Bütün bu tablo bize şunu gösteriyor: İsrail, ABD ve AKP karşı karşıya değil; aynı oyunun farklı rollerini oynuyor. Bugün Suriye’de, yarın İran’da, dün Gazze’de olduğu gibi.
İslam meselesine gelince… Kur’an, Yahudilere karşı dikkatli olunmasını söyler; evet. Ama aynı Kur’an, Hristiyanları da uyarır, Müslümanları da uyarır, hatta münafıkları en sert şekilde eleştirir. Bu uyarılar bir etnik kimliğe değil, iktidar ahlakına yöneliktir. Zaten tarihe baktığımızda Yahudileri sistematik biçimde katledenlerin Müslümanlar değil; Hristiyan imparatorluklar, krallıklar ve modern Avrupa olduğunu görürüz. İslam tarihinde Yahudi katliamı yoktur. Uyarı vardır; düşmanlaştırma değil.
Bu yüzden meseleyi “Yahudilerle Müslümanlar karşı karşıya” diye okumak hem tarihsel olarak yanlıştır hem de bugünkü oyuna hizmet eder. Asıl karşı karşıya gelenler halklar değil; halklarla, onları karakol haline getiren düzendir.
ABD bugün kendi kıtası dahil birçok yerde cephe açmış durumdadır. Ortadoğu’da doğrudan bulunmak yerine, İsrail’i ve Türkiye’yi bölgenin bekçisi, karakolu haline getirmek istemektedir. Golan Tepeleri bunun karşılığı değildir; pazarlık daha büyüktür. “Golan’ı verdik, Suriye’ye karışma” gibi bir denklem yoktur. Aksine, İsrail’in Suriye’de atacağı hamlelere ABD’nin itiraz etmeyeceği açıktır.
Rojava’ya gelirsek: HTŞ ister Türkiye’yi, ister İsrail’i, ister ABD’yi arkasına alsın; Kürtlerin Rojava’da, Bakur’da ve Rojhilat’ta elde ettiği kazanımları silemez. Belki zarar verebilir, kan akıtabilir, süreci uzatabilir. Ama bu, yüz yıl sürecek çok yönlü bir çatışmanın kapısını aralar..
Bu yüzden çağrımız nettir: Türkiye halkına, ABD halkına ve Ortadoğu halklarına sesleniyoruz. Bugün bu planları yapanlar Netanyahu, Trump ve AKP’dir. Bu isimler Üç yıl sonra olmayabilirler. Ama arkalarında yakılmış şehirler, parçalanmış halklar ve bitmeyen düşmanlıklar bırakacaklardır. Gazze’de yetmiş yedi sülalelerine yetecek servetler kazanabilirler; fakat biz yine bu coğrafyada, bu acıyla baş başa kalacağız.
Buna izin vermemeliyiz.
Ne Rojava’da, ne Gazze’de, ne de başka bir yerde.
