Rojdarımız da diyor ki ‘hayallerime saldırıyor bu düşman’. Sonuçta tek isteği sadece ‘bir bisiklet bir de Efrîn’. Söz Şehba’da verildi, saldırılar, yeni göçler onu ve ailesini 2024 yılında Tabka’ya, son saldırılardan sonra da Dêrik’e kadar getirdi
Bêrîvan İnatçî
2023 yılında Şehba’ya ziyaretimde tanıdım Rojdar’ı. Henüz iki yaşlarında ama konuşkan, zeki. Ailesi 2018 yılında Türk devleti ve çetelerinin saldırılarının ardından Efrîn’den göç ettikten sonra doğmuş Rojdar. Bir yaşıtının 58 günlük işgal saldırısında katledildiğini görmemiş ama sanki gözlerinde o anların tanıklığı var. Henüz Efrîn’i görmemiş. Daha o ilk karşılaşmamızda dahi Efrîn’e döneceğini söylüyordu. Annesinin ona derme çatma yaptığı salıncağında sallanırken her iki eliyle zafer işareti yapmış, “Bijî berxwedana Efrînê” diyordu. Direnmekten söz ediyordu o zamanlar Rojdar. Elbette çocuk yaşına rağmen direniyordu. Baas rejiminin ambargo politikaları nedeniyle göç ettikleri Şehba’da, ilaç yetersizliğinden dolayı yaşamını yitiren, Türk devletinin saldırılarıyla katledilen tüm çocuklar gibi orada direniyordu Rojdar.
Rojdar bir çocuk, şimdi beş yaşlarında. Henüz göremediği Efrîn’i görmek için sabırsız. Tabii ki bir de ona verilen bir söz var. “Eğer Efrîn’e gidersen sana bisiklet alacağız” demiş Rojdar’ın çok sevdiği bir kadın komutan. Saldırılar, işgal… Rojdar’ın henüz bilemediği bu hakikat de onların peşini bırakmadı. Rojdarımız da diyor ki “hayallerime saldırıyor bu düşman”. Sonuçta tek isteği sadece ‘bir bisiklet bir de Efrîn’. Söz Şehba’da verildi, saldırılar, yeni göçler onu ve ailesini 2024 yılında Tabka’ya, son saldırılardan sonra da Dêrik’e kadar getirdi. Geçen bu yıllar içerisinde Rojdar’ın ne bir bisikleti olabildi, ne de bahçesinde özgürce bisikletini sürebileceği bir evi. Rojdar unutur mu. Bisikletin sözünü veren de unutmadı elbette, fakat sürekli saldırılar altında olan bir toprakta savaş Rojdar’ın hayallerine de engel oldu. Rojdar bekledi o bisikleti ve Efrîn’e döneceği günü.
Şimdi Rojdar yeni bir yolculuğa hazırlanıyor. En son Tabka’dan ayrılırken en zorlu yolcuğu yaşamışlardı. Yanlarına kıyafet dahi alamamışlardı. Fakat onu bekleyen bu yeni yolculuk diğerlerinden çok farklı. Belki de tanımlayamadığı duyguları bir arada yaşadığı bir yolculuk. Kim bilir annesinin sevinci ona da yansıyor. Kendisi beş yaşında olsa da sekiz yılın acısını, özlemini yaşıyor sanki Rojdar. Öyle konuşuyor, öyle anlatıyor Efrîn’i.
Yüzlerce çocuk gibi. Göç yolunda dünyaya gelen henüz Efrîn’i görmemiş fakat anlatıla anlatıla, hikâyelerini ailelerinden duydukça daha çok özledikleri Efrîn’e dönmeyi bekleyen yüzlerce çocuk. Kürdistan’da yaşamış birçok çocuk gibi göçü yaşamış, tanımadığı ülkeye özlem duyan nice çocuk gibi.
Rojdar’a verilen söz yerine getiriliyor. Hayalini kurduğu mavi bisikleti şimdi onunla. Rojdar’a veda edeceğiz bizler de onu özlemini yaşadığı Efrîn’e uğurlarken. Onu ve göç yollarında korkuyu yaşayan fakat bunu henüz anlamlandıramayan bahar yüzlü nice çocuğu…
