Belli ki yeni yılda Türkiye’nin üzerindeki risk makası biraz daha daralacak. Umut kadar risk de büyüyor. Bunun için Barış ve Demokratik Toplum sürecinin gereklerini gecikmeden yerine getirmek, Kürt-Türk barışı ile yeni yüzyıl hatta binyılda Ortadoğu’nun model ülkesi haline dönüşmek, dayanışmayı arttırarak safları sıklaştırmak gerekiyor
Emine Ilgaz
Özelde son on yılını genelde ise 2001 ikiz kuleler saldırısını referans alırsak 25 yılını savaş ve küresel sermaye sisteminin saldırıları altında geçiren Ortadoğu, bölgemiz yeni bir yıla girdi. Hemen herkes yeni yılda olası gelişmeleri değerlendiriyor, öngörü geliştirerek, zihniyetlerine göre politik alan inşa etmeye çalışıyorlar. Bu kadim coğrafya, insanı insan yapan toplumsallığın anlam dolu mekanı, hemen her türlü gelişmenin çıkış noktası, zenginliklerin birikim yatağı bir alan kapitalist sistem saldırılarının sonuç alma saldırılarıyla karşı karşıya. Tüm bunlara rağmen ‘güneş doğudan yükselir’ sözünü pratikleştirircesine umut, yeni yılla birlikte yine bu topraklardan ışığını saçıyor. Barış ve Demokratik toplum süreciyle birlikte 21. yüzyılın ikinci çeyreğine ülkemizin ve bölgemizin öz gücüne, öz bilincine, iradesine dayalı bir çözüm süreci inşa ediliyor. ‘Çözüm’ kavramını geçmişteki ‘çözüm süreçleri’ bağlamında kullanmadığımı belirtmeliyim. Anladığım kadarıyla da savunduğum Barış ve Demokratik Toplum süreci sadece Kürt sorunu gibi ağır ve sorunların sorunu olan bir alanda değil sadece, Ortadoğu’nun küresel kapitalist sisteminin tüm hegemonik yönelimlerine karşı bir çözüm iradesi ortaya koyuyor. Kültürel emperyalizm, kimlik inkârı, soykırım, kadına yönelik ayakta tutulan kastik katil sistemi, toplumdan çalınan ekonomik alan bunların başında geliyor.
Türkiye, kendi barışını gerçekleştirir ve demokratik toplum entegrasyonunu başarırsa bölgede bu çizginin öncüsü olacak. Bir kez daha güneşin başta kadınlar olmak üzere tüm halkların göğünde parladığı, gerçek anlamda halkların baharına uyanacak. Şimdi her yer karla kaplı bir kış soğuğunda olsa da tüm bu gelişmelerin müjdelediği böyle bir gerçeklik olduğunu hissediyoruz. Türkiye’nin baharı Kürt-Türk barışı ile yaklaşıyor. Bunun mimarı olan Önder APO’nun, tüm bunlar için özgürleşmesi gerektiğini bir kez daha söylemek istiyorum. Onu görmek, tartışmak, anlamak gerektiğine inanıyorum. 2026 yılında dileğim, isteğim, amacım bu! Bu amaç toplumsallaştıkça gerçekleşecek, tüm kalbimle, kadınca duygularımla bunu biliyorum. Türkiye toplumu, Barış ve Demokratik Toplum iradesi ile buluşacak, onu kucaklayacak, bunun için umut çok büyük görüyorum. Gelişmelerin pozitif yönü bu oluyor.
Tüm bunlar yaşanırken yani halklar yeni bir yıla umutla, barışla, çözüm iradesiyle girişi kutlarken, dünyada başka bir şey daha oldu. ABD’nin Florida eyaletinde Trump ve Netanyahu’nun görüşmesi oldu. Bu görüşmede küresel sermaye gücünün başı ve Ortadoğu’da hegemonik inşaya yönelmiş İsrail’in 2026 yılına dair planlamalarını tartıştılar. 28 Aralık’ta gerçekleşen bu görüşme için seçilen tarih oldukça ilginç. Ortadoğu’nun hafızasında ilk toplumsallık devriminden günümüze, birçok inanç sisteminde ‘kurtarıcının-mesihin’ dünyaya gelişinin takvimlerde gösterildiği gün oluyor. Bu dünyaya geliş hikayesinin farklı tarihlerde çeşitli biçimleri anlatılsa da genelde kadın kimliğini, varlığını, oluşturucu gücünü yadsıyan bir biçimde gerçekleşiyor. Bu bağlantıyı şunun için kuruyorum. Yeni bir yıla girerken dünyaya ‘kurtuluş’ olarak sunulan bu mitolojik hikâyenin bir devamı oluyor. Belli ki yeni yılda bölgemize bu ikili, modern kastik bir sistem dayatmayı sürdürecek. Ve en az 5 bin yıldır olduğu gibi bu hegemonik klik de kendisini kutsallaştıracak, kurtarıcı ilan edecek, ellerinden kan akarken dillerinden barış düşmeyecek. Gazze’de, Lübnan’da ve Suriye’de ölüm ve bitişi gösterip, Ortadoğu’daki diğer tüm ülkeleri teslimiyetle terbiye etmeyi deneyecekler. Fakat yüksek bir olasılık, bu bile yetmeyecek, parçalayarak güçsüzleştirme siyasetini bir güvenlik politikası olarak geliştirmek isteyecekler.
Evet, yeni yıla girerken ilginç gelişmeler yaşanmaya devam ediyor. İsrail, Türkiye’nin Kuzey Afrika’daki açılım alanına müdahale ediyor. Karadeniz üzerinden dronlar ülkemizin semalarına giriş yapıyor. Türkiye’nin Akdeniz’de Libya üzerinden oluşturmaya çalıştığı etkinliğe Güney Kıbrıs ve Yunanistan ile oluşturduğu ittifakla karşı çıkarken, Libyalı üst düzey komutanların yer aldığı uçak havada bile kalamıyor. İnsan zihni ilginç çalışıyor. Hafıza, yaşananlar peşimizi bırakmıyor ve bize İran’da vurulan Hamas lideri İsmail Haniye’nin suikastini çağrıştırıyor. Bu gelişmeler karşısında kadere ve tesadüflere inanmak çok zordur.
Şimdi geleyim başta söylemek istediğim konuya… Toplumumuz içinde meşhur bir söz var, hepimiz biliriz. ‘Bayram değil, seyran değil, eniştem beni niye öptü?’ diye. Trump, durup dururken niye Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı yeniden övdü? Bu soruya verilecek cevap önemli oluyor. Biliyoruz Cumhurbaşkanı Erdoğan, ülke içi siyasetinde oluşturmak istediği güçlü lider imajında, ‘one minut’ çıkışı ile neredeyse hem oryantalizmin egemen siyasetine tepkili geniş muhafazakâr kitleyi ve İslami kamuoyunu hem de Türkiye solunun savunduğu anti emperyalizmin yerine kendisini ikame etmeyi hedeflemişti. Batı kültürü ve inancına, onun dayattığı egemenlik ilişkilerine kafa tutan, bağımsızlıkçı ülke lideri imajını çok sevmişti. Trump bu övgüyle bu imajı salladı. Filistin davasının dünyadaki sözcüsü olduğunu iddia eden Erdoğan’ı İsrail’in soykırımcı lideriyle yan yana koydu. Bu da yetmedi, Suriye’deki kanlı alt üst oluş sürecinin mimarı olarak Erdoğan’ın Türkiye’sini gösterdi. Son olarak bir şey daha yaptı. Yeni yılın planlamaları içerisinde İran’ın olacağını söyleyerek Erdoğan’a rol verdi.
Belli ki yeni yılda Türkiye’nin üzerindeki risk makası biraz daha daralacak. Umut kadar risk de büyüyor. Bunun için Barış ve Demokratik Toplum sürecinin gereklerini gecikmeden yerine getirmek, Kürt-Türk barışı ile yeni yüzyıl hatta binyılda Ortadoğu’nun model ülkesi haline dönüşmek, dayanışmayı arttırarak safları sıklaştırmak gerekiyor. Yeni yılınız barış, demokrasi ve özgür yaşamla dolu olsun…
