Epstein vakasının açığa çıkardığı nekropolitik yamyamlık, çağımızın siyasal ruh halinin teşhisidir. Burada bir kanserli hücreyle değil, bedenin tümüne yayılmış yapısal bir hastalıkla karşı karşıyayız
Nimet Sevim
Tarihin derin katmanlarından gelen bu kastik-tüketim mantığı, Jeffrey Epstein vakasında öyle somut, öyle belgelenmiş bir hal aldı ki, artık onu inkâr etmek, gözleri kapamak anlamına gelir. Karşımızda duran, bir sistemin işleyiş protokolüdür. Bu protokol, dört temel ve birbirini tamamlayan maddeden oluşur.
1. Dokunulmazlığı kurumsallaştırmak
Jeffrey Epstein’ın hikayesi, bu dokunulmazlığın nasıl inşa edildiğinin kronolojik bir kaydıdır. 1990’lardan itibaren Manhattan ve Palm Beach’teki malikânelerinde, Karayip Denizi’ndeki özel adası Little St. James’te ve Boeing 727 uçağında ördüğü ağ, 2005’te polis soruşturmasıyla sarsıldığında, sistemin ilk ve en kritik savunma hattı devreye girdi. Hukuk, suç ortağını koruyan bir mekanizmaya dönüşmüştü. 2008’de, o zamanlar Florida’nın Güney Bölgesi Savcısı olan Alexander Acosta, Epstein ile tarihe “tatlı anlaşma” olarak geçecek bir uzlaşmaya vardı. Federal seks ticareti suçlamaları düşürüldü. Epstein sadece eyalet mahkemesinde “reşit olmayan birinden fuhuş temini” suçunu kabul etti. Cezası 18 aydı, ancak sadece 13 ay yattı ve bu sürenin çoğunda, haftada altı gün ofisine “çalışmaya” gidip gelmek üzere serbest bırakıldı. Bu anlaşma, federal yasalar gereği mağdurlara bildirilmedi. Suç, mağdurlardan da gizlendi. Acosta’nın bu ihaneti, sistemi koruduğu için ödüllendirildi; 2017’de Trump yönetiminde Çalışma Bakanı oldu. Burada hukuk, suçu cezalandıran değil, suç ortağını koruyan ve terfi ettiren bir mekanizmaya dönüşmüştür.
2. Kanıtı yok etmek, faili tüketmek, sistemi temizlemek
Dokunulmazlık kırılgandır; hukuk her zaman kontrol edilemez. 2019’da Miami Herald gazetecisi Julie K. Brown’un ısrarlı haberciliği, hukuk korumasını deldi, soruşturma yeniden açıldı ve Epstein tutuklandı. Sistem bu kez daha radikal bir koruma refleksi gösterdi: Fiziksel imha. 10 Ağustos 2019’da Epstein, New York’taki Metropolitan Islah Merkezi’nde, maksimum güvenlikli bir hücrede ölü bulundu. Resmi açıklama intihardı. Ancak bağımsız patolog Dr. Michael Baden’ın otopsi incelemesi, özellikle boğulmalarda daha sık görülen bir hyoid kemiği kırığı tespit etti. İntihar mı, cinayet mi sorusu, sistemin işleyişini anlamak açısından ikincildir. Asıl mesele, protokolün bu aşamasında, sistemin kendisine yönelik en büyük tehdidi -canlı bir faili ve onun taşıdığı bilgiyi- nihai ve geri döndürülemez bir şekilde ortadan kaldırmasıdır.
Epstein’ın bedeni, tıpkı mağdurların bedenleri gibi, sistemin çıkarı için “tüketildi”. Bu, nekropolitik yamyamlığın acımasız mantığının tezahürüdür: Sistem, kendi çürümesinin kanıtını, o çürümenin bir parçası olan bedeni yok ederek temizler.
2026’daki ifşaat, bu ikiyüzlülüğün zafer anıydı. Üç milyon sayfa belge ve iki bin video “açıldı”, ancak içeriği seçiciydi. Mağdurların isimleri ve travmaları bir kez daha halka sunulurken, uçuş kayıtlarında adı geçen küresel elitlerin rolü sistematik bir şekilde karartıldı. Dosyalar, İngiltere Prensi Andrew, Bill Clinton, Donald Trump, Alan Dershowitz, Les Wexner gibi isimleri içeriyordu, ancak bu bağlantıların tam mahiyeti bir sis perdesi ardında bırakıldı. Mesaj nettir: Ağın kendisi dokunulmazdır; bireysel aktörler değişebilir, ancak ağın işlevi sürmelidir. Bu bir piramit değil, çok merkezli bir ağdır. Epstein bir düğüm noktasıydı; finans, siyaset, akademi ve hukukun kesiştiği bir kavşak. Onun ortadan kalkması, ağın topolojisini değiştirmez, sadece bir rotayı kapatır. Ağ, hukuk sistemini, medyayı ve politik korumayı içeriden kuşatmıştır.
3. Beden tüketimini küresel şantaj ağına dönüştürmek
Ancak bu ağın gücü, sadece üyelerinin görünür statülerinden gelmez. Daha derin ve daha karanlık bir işlevi vardır: Küresel bir kompromat üretim ve şantaj merkezi olmak. Bu noktada ağın karakteri değişir; basit bir suç ortaklığından, uluslararası ilişkilerin gölgeli koridorlarında işleyen bir istihbarat mekanizmasına dönüşür.
Epstein’ın, özellikle Ghislaine Maxwell üzerinden, köklü istihbarat bağlantılarına sahip bir aileye erişimi vardı. Babası Robert Maxwell, İsrail istihbaratı Mossad ile bağları olduğu yaygın biçimde iddia edilen bir medya magnatıydı. Ana finansörü Les Wexner ise, Amerikan-İsrail ilişkilerinde son derece aktif, İsrail’e yüz milyonlarca dolar bağış yapmış bir isimdi. Wexner, Epstein’a vekillik vermiş, servetinin bir bölümünün yönetimini ona bırakmıştı. Bu bağlantılar, ağın dokusuna uluslararası siyaset ve istihbarat dinamiklerinin işlendiğini gösterir.
Little St. James adası veya “Lolita Express” uçağı, sadece istismar mekânları değil, aynı zamanda kirli bilgi üretim laboratuvarlarıydı. Kayıt altına alınan her suç, sadece mağduru değil, faili de esir alan bir silaha dönüşüyordu. Bu mekanizma, nekropolitik yamyamlığı yeni bir boyuta taşır. Bedenlerin tüketimi, yalnızca cinsel veya ekonomik sermaye biriktirmek için değil, aynı zamanda siyasi ve diplomatik sermaye biriktirmek için kullanılır. Virginia Giuffre’nin ifadesiyle, kendisi gibi genç kadınlar, Prens Andrew ve Alan Dershowitz gibi isimlere “hediye” olarak sunuldu. Elitler, bu kara deliğe düştükçe, sadece suç işlemiş olmakla kalmaz, aynı zamanda sistemin birer rehinesi haline gelirler. Bu bağımlılık, şirket kararlarından, medya yayınlarına, hatta diplomatik tutumlara kadar uzanan bir nüfuz ağı yaratır.
Öcalan’ın “kastik katil sistem” analizi burada somut bir karşılık bulur: Modern küresel kast, sadece ekonomik ve toplumsal değil, aynı zamanda siyasi, askeri, istihbari ve diplomatik bir hiyerarşidir. 1999’da Abdullah Öcalan’ın Nairobi’deki Yunan diplomatik misyonundan çıkarılarak Türkiye’ye teslim edilmesi, bu uluslararası kirli ağın erken bir örneğidir. Yunanistan, Kenya, ABD, İsrail, Almanya ve Rusya’nın dolaylı ya da doğrudan dahil olduğu bu operasyonda istihbarat örgütleri hukukun tüm sınırlarını aşmış, Öcalan müteakiben İmralı Adası’nda özel askeri statüde tek hücrede tecrit edilmiştir. 1992’de Peru’da Abimael Guzmán’ın yakalanışı da benzer bir operasyonel mantığı sergilemiş, Guzmán da benzer biçimde izole bir cezaevi rejimine tabi tutulmuştur. En güncel örnek ise Venezuela Devlet Başkanı Nicolás Maduro ve eşinin 2026’da ABD özel kuvvetleri tarafından kaçırılarak ülke dışına çıkarılmasıdır. Yaşadığımız kürenin birçok yerinde yürüyen çatışma ve işgal tehditlerinden, savaş endüstrisinin sürekli kârlarına uzanan daha geniş tahakküm yapıları, bu kirli bilgi, karşılıklı suç ortaklığı ve siyasi şantaj ağları üzerinde yükselir. Epstein ağı, bu küresel kara diplomasi ekosisteminin mikrokozmik ve ifşa olmuş bir örneğidir.
4. Normalleştirmek, gösterileştirmek ve unutturmak
Hukuku çökertmek, faili yok etmek ve küresel şantaj ağları kurmak nihayetinde toplumsal bir meşruiyet krizine yol açar. İşte burada son ve belki de en önemli madde devreye girer: Gerçeği, tüketilebilir bir gösteriye dönüştürmek.
Guy Debord’un “gösteri toplumu” teşhisi tam da bu noktada anlam bulur. Tüm bu süreç medyatik bir metaya dönüştürülmüştür; skandal, tutuklama, gizemli ölüm ve nihayet 2008 ve 2026’daki seçici ifşaatlar. İnsanlar, belgelerdeki ünlü isimleri tartışır, adanın lüksünü hayal eder, komplo teorileri üretir. Mağdurların acısı, sansasyonel haber dilinde erir; sistemin yapısal şiddeti ve küresel şantaj boyutu, kişisel hikayeler ve skandallar arasında buharlaşır. Gerçek ilişkiler imajların aracılığıyla yaşanır hale gelir. Gösteri, gerçekliği yutar. Bu medyatik tüketim, nekropolitik yamyamlığın en etkili kamuflajıdır; sistemi, kendisine yönelik eleştiri ve öfkeyi bile pazarlayarak ve sindirerek ayakta tutar.
Bu dört ayaklı protokol, binlerce yıllık kastik şiddet mantığını, dijital çağın ve küresel diplomasinin imkanlarıyla birleştirir. Ancak bu protokollerin işlemesini sağlayan şey, ağın kendi iç örgütlenmesidir. Epstein ağını anlamak için sadece bireylere değil, bu bireyler arasındaki yapısal ilişkilere bakmak gerekir. Bu ağ, üç katmanlı bir ekoloji olarak örgütlenmiştir.
Merkezde yamyam çekirdek yer alır: Epstein ve en yakın işbirlikçileri. Bunlar, kadın bedenlerinin metalaştırılması üzerinden sermaye biriktiren modern avcılardır. Onların çevresinde orta katman bulunur: Hukukçular, akademisyenler, medya figürleri. Bunlar, gerçeğin yerine temsili koyarak şiddeti estetize eden, suçu normale dönüştüren aktörlerdir. En dışta ise sessiz çoğunluk vardır: Gören ama konuşmayan, bilen ama harekete geçmeyenler. Kötülüğün sıradanlığı burada en ürkütücü halini alır. Şiddet o kadar normalleşmiştir ki, tepki vermemek en “rasyonel” seçim haline gelir. Bu üç katmanlı yapı, ağın hem işleyişini hem de dokunulmazlığını mümkün kılar. Nekropolitik yamyamlık, işte bu ekolojinin ürettiği, hukuku içeriden çökerten, fiziksel imhayla temizleyen, beden tüketimini küresel şantaja dönüştüren ve gerçeği gösteriyle unutturan sofistike bir yönetim teknolojisidir.
Çıplak egemenlik çağı: Küresel kast ve normalleşen çöküş
Bir sistemin çöküşünü anlamak için yıkımını beklemeyiz; entropinin sessiz yükselişi, düzenin içten çözüldüğünün en güvenilir göstergesidir. Çoğu zaman çöküş, en sıradan anlarda, en pervasız sözlerde, en normal karşılanan vahşette kendini ele verir. Jeffrey Epstein’ın adası, sadece zenginlerin sapkınlıklarının sergilendiği bir mekân değil, küresel bir kast sisteminin kendini görünür kıldığı bir laboratuvardır. Peki bu görünürlük bize ne söylüyor? İktidar artık neden saklanma gereği duymuyor? Bu soruların peşine düştüğümüzde, karşımıza üç katmanlı bir tablo çıkıyor: Önce iktidarın çıplaklaşan dili ve küresel tezahürleri, sonra bu çıplaklığın en vahşi ifadesi olarak pedofili ve iktidar ilişkisi ve nihayet tüm bunların insanın anlam dünyasında açtığı yıkım, anlam yetimliği ve şiddetin sıradanlaşması…
1. Çıplak egemenliğin teşhisi
Epstein vakasının açığa çıkardığı nekropolitik yamyamlık, çağımızın siyasal ruh halinin teşhisidir. Burada bir kanserli hücreyle değil, bedenin tümüne yayılmış yapısal bir hastalıkla karşı karşıyayız. Ve bu hastalığın en görünür semptomu, iktidarın çıplaklaşmasıdır. Çıplaklık, meşruiyet maskelerinin, ideolojik örtülerin, hatta en basit ahlaki kaygıların terk edilmesi anlamına gelir. Artık demokrasi, insan hakları, hukukun üstünlüğü gibi kavramlar inandırıcılığını yitirmiş, bir törenselliğe dönüşmüştür.
Bu çıplaklığın dili, Donald Trump’ın 2002’de Epstein’ı övdüğü röportajda var; “Jeff’i on beş yıldır tanırım. Harika bir adam. Onun güzel kadınları benim kadar sevdiği söyleniyor ve bunların çoğu genç taraftadır.” Bu ifade bir skandal değil, bir ilandır. İktidar, pedofiliyi övgü konusu yapabilecek kadar ahlaki süzgeçleri terk ettiğini, hem de kameralar önünde ilan etmektedir. Aynı kayıtsızlık, insanlık suçlarından arananların devlet başkanı koltuğuna oturtulmasında, savaş suçlarının cezasız kalmasında, Kadın ve çocukların kaçırılıp elden ele satılmasında, Avrupa dışında kurulan geri gönderme merkezlerinde mültecilerin hapishane benzeri koşullarda tutulmasında ve ekolojik yıkımın “mavi ekonomi” adı altında kıyıların sermayeye açılmasıyla şirket kârlarına kurban edilmesinde kendini gösterir.
Ancak asıl mesele, bu örneklerin tesadüfi sapmalar olmamasıdır. Bunlar, küresel bir kast sisteminin farklı coğrafyalardaki tezahürleridir. Epstein ağı, bu kastın görünür yüzlerinden sadece biridir. Finans oligarşisi, siyasi iktidar, akademik prestij, medya gücü ve istihbarat örgütleri, bu ağın düğüm noktalarını oluşturur. Önemli boyutu bu ağın sarmadığı tek bir yerin kalmamış olmasıdır. Kastik katil, tarihsel gelişimin bu aşamasında, öldürme ya da tüketme yetkisini saklamak zorunda hissetmeyen bir küresel ayrıcalık biçimine dönüşmüştür. Artık “kötülüğün sıradanlığı” aşılmış, kötülüğün küstahlığı aşamasına ulaşılmıştır. Sistem, kendini gizleme zahmetine bile girmemekte; varlığını pervasızca teşhir etmektedir.
2. Pedofili ve iktidar
Peki bu çıplak egemenliğin en mahrem, en vahşi ve belki de en anlamlı tezahürü nedir? Neden çocuk? Neden pedofili, bu küresel elit ağının neredeyse bir “yaşam standardı”, bir “sosyal bağ kurma ritüeli” haline gelmiştir? Bunu anlamadan, karşı karşıya olduğumuz nekropolitik yamyamlığın derinliğini kavrayamayız.
Her iktidarın bir görünür yüzü vardır; hukuk, ahlak, kamusal erdem. Ve her iktidarın bir de gizli, iğrenç, bastırılmış bir arka planı vardır; onsuz ayakta duramayacağı karanlık bir temel. Epstein tam da bu karanlık temelde duruyor. O, sistemin açıkça sahiplenmediği ama varlığını borçlu olduğu “ötekidir.” Hiçbir devlet, “derin devlet” olmadan var olamaz; hiçbir iktidar, kendisinin iğrenç ötekini bastırmadan veya gizlice kullanmadan sürdürülemez. Epstein ağı, bu bastırılmış olanın, kamusal ahlakın dışına itilmiş, ama iktidarın damarlarında dolaşan kanın ta kendisidir.
Peki neden çocuk? Çünkü çocuk, masumiyetin ve savunmasızlığın mutlak temsilidir. Bir yetişkine uygulanan şiddet, belirli bir güç dengesizliğini gösterir; ancak çocuğa yönelen şiddet, gücün sınırsızlaştığı, her türlü toplumsal ve etik sınırı aştığı anın ifadesidir. İktidar, kendini mutlak ve sorgulanamaz hissettiği anda, en kutsal, en korunmasız olana yönelir. Çocuğa tecavüz, sadece bir cinsel eylem değil, iktidarın kendi mutlaklığını kanıtlama ritüelidir. “Ben her şeyi yapabilirim, en masum olanı bile kirletebilirim” iddiası, pedofiliyi bir iktidar gösterisine dönüştürür. Bu, sistemin kendisiyle ilgili en derin gerçeği açığa çıkaran bir maskedir. Medeniyet dediğimiz şey, bu tür bir vahşetin üzerine inşa edilmiştir.
Daha da derini var. Çocuk, masumiyetin yanı sıra, geleceğin de temsilcisidir. Bir toplumun çocuklarla kurduğu ilişki, o toplumun gelecek tasavvurunun aynasıdır. Nekropolitik yamyamlık, sadece bugünü değil, zamanın kendisini tüketir. Çocukların bedenlerini, ruhlarını ve geleceklerini tüketmek, toplumun kendini yeniden üretme kapasitesine, yani geleceğe saldırmaktır. Kastik katil sistem, kendi varlığını sürdürebilmek için sadece mevcut bedenleri değil, henüz doğmamış olanın imkânını da yok etmek ister. Pedofili, bu “zaman yamyamlığının” en somut ve vahşi biçimidir.
Bu noktada, etik ve hukukun çöküşü ile pedofilinin normalleşmesi arasındaki bağ netleşir. Etik değerler ve hukuk, insanlığın en temel içgüdüsü olan “çocuğu korumayı” toplumsal bir sözleşmeye dönüştüren mekanizmalardır. Bu mekanizmalar, pedofiliyi “hastalık” ve “suç” olarak tanımlayarak onu toplumsal bilinçaltına iter. Ancak hukuk ve etik, nekropolitik yamyamlık sisteminde çöktüğünde, bilinçaltındaki bu vahşet, meşruiyet kazanarak su yüzüne çıkar. Artık gizlenmesi gerekmeyen, hatta bir iktidar gösterisi olarak sergilenebilen bir “norm” haline gelir. Trump’ın Epstein’ı “genç kızları seven biri” olarak tanımlamasındaki pervasızlık, işte bu çöküşün dilidir.
3. Anlamın çöküşü
Nekropolitik yamyamlık, sadece bedenleri değil, anlam dünyasını da tüketir. Çıplak egemenliğin meşruiyet kazandığı bir çağda, hayatın kendisi giderek anlamsızlaşır. Ortaya çıkan şey, bir anlam yetimliğidir. İnsan, artık ne için yaşadığını, ne uğruna ölebileceğini bilemez hale gelir. Bu anlam erozyonunun en somut göstergesi, dünya çapında artan intihar oranlarıdır. İnsanlar, sisteme duydukları öfkeyi kendilerine yönelterek, bu anlamsızlık girdabında yok olmayı tercih ediyorlar. Umutsuzluk o kadar derinleşmiştir ki, kendi canına kıymak “normal” bir seçenek haline gelmiştir.
Ancak bu vahşetin bir de öteki yüzü vardır: Nedensiz cinayetler. Anlam ve vicdan yitimi, insan öldürmeyi toplumsal dokunun sıradan bir parçası haline getirir. Artık bir insanı öldürmek için büyük bir nedene gerek yoktur; bir öfke nöbeti, biraz para, hatta sıradan bir tartışma yeterlidir. Cinayet işlemenin yaş oranı 11-12’lere düşmüştür. Hayatın bu denli değersizleşmesi, iktidarın bedenleri tüketme mantığının tabana yayılmış olduğunu gösterir. Toplumsal doku parçalamaktadır. Emile Durkheim’ın “anomi” ( norm yoksunluğu) kavramını güncellememiz gerekiyor. Bu artık sadece normların zayıflaması değil, etik bağların aktif olarak yok edilmesidir. Bağlar o kadar zayıftır ki, insanlar birbirine dokunmadan bile tüketebilmektedir.
Önümüzdeki süreçte, toplu intiharların veya rastgele cinayetlerin daha da yaygınlaşmasına şaşırmamalıyız. Sinema, bu karanlık geleceği onlarca yıl önce öngörmüştü; şimdi o kurgular gerçeğe dönüşüyor. Bu, çıplak egemenliğin sadece kamusal alanı değil, insanın en mahrem alanını, ruhunu da işgal ettiğinin kanıtıdır. Nekropolitik yamyamlık, bireyin kendine yönelen bir silaha dönüşmüştür.
Sonuç: Ötesi nerede?
Ötesi yok. Bu yalın tespit, bir umutsuzluk beyanı değil, binlerce yıllık bir tarihsel mirasın nihai durağına vardığımızın kaydıdır. Kastik toplumsal katil sistem, çıplak egemenlik çağında küresel bir yamyamlık rejimine dönüşmüştür. Nekropolitik yamyamlık olarak adlandırdığımız bu olgu, tahakküm ve tüketim mantığının ulaştığı son aşamayı temsil eder. Goyet mağaralarındaki ilkel yamyamlıktan Epstein’ın adasındaki dijital kompromat ağlarına, Orta Paleolitik’in gruplar arası şiddetinden günümüzün küresel eşitsizliklerine uzanan bu analiz, rahatsız edici bir gerçeği gün yüzüne çıkarır. İçinde yaşadığımız sistem bozulmuş değildir. Tam anlamıyla, tasarlandığı gibi işlemektedir.
Bu tespit, siyasal tahayyülü felç etmez; aksine özgürleştirir. Çünkü “düzeltilecek” bir mekanizma olmadığında, geriye tek bir seçenek kalır: Kökten reddetmek. Reddedilecek olan, sistemin arızalı parçaları değil, onu ayakta tutan hiyerarşik, tahakkümcü ve tüketim mantığın kendisidir. Neoliberal reformlar, insan hakları söylemleri veya seçim sandıkları, bu mantığı dönüştürmekte artık yetersiz kalmaktadır. Çünkü onlar da aynı mantığın içinden konuşmaktadır.
Nekropolitik yamyamlığın çıplaklığı, aynı zamanda onun en büyük kırılganlığıdır. Maske düştüğünde, geriye kalan pervasızlık, meşruiyetini yitirmiş bir gücün son çırpınışlarıdır. Sistem, rıza üretmekte zorlanmakta, varlığını ancak şiddetin dozunu artırarak sürdürebilmektedir. “Alttakiler eskisi gibi yaşamak istememekte, üsttekiler eskisi gibi yönetememektedir.” Bu kriz anı, aynı zamanda bir fırsat anıdır.
Çöküşün normalleşmesine karşı, normalin kendisini sorgulayan her eylem, bu sistemin dışında bir yaşamın tohumlarını taşır. Komünlerde, kooperatiflerde, feminist dayanışma ağlarında, ekolojik mücadelelerde, mahalle meclislerinde, bu yeni etiğin pratikleri zaten filizlenmektedir. Bunlar, iktidarı ele geçirme iddiası taşımayan, ancak iktidarın mantığını gündelik hayatın içinde fesheden mikro direnişlerdir.
Nekropolitik yamyamlığın en kesin panzehri, onun mantığını içermeyen her ilişkide, her dayanışma anında, her özgürleşme hamlesinde vücut bulur. Sistem, ancak onun mantığını yeniden ürettiğimiz sürece ayakta kalır. Onu reddettiğimiz her anda, yeni bir dünyanın temelini de atmış oluruz.
Seçim, binlerce yıllık kastik mirasın dijital çağdaki bir dişlisi olmakla, bu mirası kökten reddederek insanı ve yaşamı merkeze alan bir etik-politik zeminde buluşmak arasındadır. Ötesi yoktur, çünkü bu sistemin içinde onu aşacak bir imkân yoktur. Ötesi ancak onun dışında, onun mantığını reddeden yeni bir varoluş biçiminde inşa edilebilir. Tarih, bu seçimi yapacak cesareti gösterenlerin elinde şekillenecek. Çünkü bir dişli olmakla, bir insan olmak aynı şey değildir.
Epstein dosyaları ve kastik katil sistemin çıplak egemenlik çağı – I
