Kürt özgürlük hareketi, bu tür geçici hamlelere prim vermeyecek kadar büyük bir hafızaya ve direniş pratiğine sahiptir. Türkiye ya Kürtlerin hakikatini kabul edip demokratikleşerek çağdaş dünyaya adım atacak ya da vizyonsuz hamlelerin gölgesinde bir yüzyıl daha kaybedecektir
Erdal Ceylan
Türkiye siyaseti, yapısal krizlerini kalıcı reformlarla çözmek yerine, dönemsel ve taktiksel manevralarla zaman kazanmayı gelenek haline getirmiş bir yönetim aklıyla bilinir. Bu yaklaşımın en somut ve dikkat çekici örneğini ise son dönemde Devlet Bahçeli’nin söylemsel eksen değişikliklerinde izliyoruz. Ankara’da sergilenen bu yeni siyasi yaklaşım, ne yazık ki köklü bir çözüm vizyonundan uzak, sorunları çözmekten öteye günü kurtarmayı geçtiği söylenemez… Geçmişte en ağır ithamlarla karşı karşıya getirilen bir iradeye dün Meclis kürsüsü teklif etmek, ardından örgüt tasfiye olana kadar geçici bir statü önermek, devlet ciddiyeti ve siyasi tutarlılık açısından büyük bir tezat barındırmaktadır.
Kürt özgürlük hareketi, kurulduğu günden bu yana barışın ve demokratik çözümün muhataplarını, yöntemlerini net bir şekilde ortaya koymuştur. Hakiki bir çözüm; anayasal tanınma, anadilinde eğitim, yerel demokrasi ve halkın iradesine saygı gibi köklü yapısal reformlarla mümkündür. Ancak mevcut Cumhur İttifakı’nın attığı adımlar ve yürütülen tartışmalar Kürt sorununu yapısal olarak çözmekten ziyade; yeni anayasa sürecini sorunsuz atlatmak, iktidar ömrünü uzatmak ve Kürt dinamizmini kendi siyasi hegemonyalarına bir basamak yapmak gibi bir eğilim barındırmaktadır.
Hakiki bir niyet barındırmayan, hukuki güvencesi olmayan ve en önemlisi Kürt halkının özne olduğunu kabul etmeyen her hamle duvara çarpmaya mahkûmdur. Bir yandan “kardeşlik” söylemini öne çıkarıp, diğer yandan yerel iradeyi gasp eden uygulamalara imza atmak, siyasi bir tutarsızlığın en net göstergesidir.
Türkiye’yi yönetenler bugün kritik bir eşikte duruyor. Kürt sorunu; askeri operasyonlarla, kayyum atamalarıyla ya da pragmatik Meclis çağrılarıyla geçiştirilebilecek basit bir asayiş problemi değildir; bu, bir halkın varoluş ve özgürlük mücadelesidir. Eğer bu kördüğüm, halkların eşit ortaklığı ve demokratik ulus perspektifiyle çözülmezse, Türkiye’yi bekleyen senaryo ne yazık ki bellidir:
Güvenlikçi politikalara ve savaşa akıtılan milyarlarca dolar, ülkeyi derin bir yoksulluk girdabında tutmaya devam edecek. Hukukun üstünlüğünün zedelendiği, yargının siyasi talimatlarla çalıştığı ve seçme-seçilme hakkının gasp edildiği bir yapı, küresel ölçekte meşruiyetini yitirecektir. Kürt sorununu demokratik ve adil bir zeminde çözemediği her gün Türkiye; Ortadoğu’nun gerilim hatlarında savrulan, kendi içine hapsolmuş ve yapısal gelişimini tamamlayamamış bir ülke olarak kalacaktır.
Yürütülen bu dönemsel siyasi taktiklerin inandırıcılığı kalmamıştır. Kürt özgürlük hareketi, bu tür geçici hamlelere prim vermeyecek kadar büyük bir hafızaya ve direniş pratiğine sahiptir. Türkiye ya Kürtlerin hakikatini kabul edip demokratikleşerek çağdaş dünyaya adım atacak ya da vizyonsuz hamlelerin gölgesinde bir yüzyıl daha kaybedecektir.
Sonuç olarak sorun, sadece Ankara’daki siyasi aktörlerin tek taraflı karar alma mekanizması değildir. Tüm çevrelerin gerekçeleri ve tali gündemleri bir tarafa bırakarak, ortak bir demokrasi mücadelesinde yekvücut olmaları bu sorunun çözümündeki yegane yoldur. Demokrasi güçlerinin çağrıyı aşan pratikler üzerine tartışması ve yekvücüt olması önümüzdeki yüzyılı kurtaracak temel yoldur. Somut pratik nedir diye herkesle tartışalım ama ilk adım olarak bu adımların hepsinin atılmasına vesile olmuş ve daha pek çok adımın atılmasını sağlayacak iradenin Kürt Halk Önderi’nin özgürlüğüne kavuşması kritik bir adımdır. Barış isteyip istememenin kritik noktası budur. Diğer tartışmalar zaman kaybıdır.
