İktidar, topluma dayattığı tekçi anlayış dışındaki ırk, mezhep, cinsel yönelim ve siyasi görüşleri baskı altına almayı, zindanlara doldurmayı artık olağan uygulamalar haline getirdi. Adalet sistemi ve emrindeki polis, jandarma ve istihbarat buna göre şekillendirildi. Devletin bütün kurumları, iş birliği halinde ve hummalı bir tempoda 24 saat muhalif gruplara operasyonlar düzenliyor. Mercekler sadece muhaliflere yönlendiği için iktidar cenahındaki hırsızlıklara, vurgunlara ancak mızrak çuvala sığmadığında sıra geliyor. Asrın soygunu fon vurgununa, görmezden gelinemeyecek, üstü örtülemeyecek boyuta çıkmadan müdahale etmemesi de bundandır.
Böyle bir ortamda tabandaki rahatsızlıklar, dikkati başka yerlere çekerek, yani “cambaza baktırılarak” kontrol edilecek elbet. Düşünsenize ne fon vurgununda ne mafya-uyuşturucu yapılanmalarında ne yolsuzluk, kara para aklamada ne okullarda işlenen, ne kadın, ne iş cinayetlerinde, bir tekini bile suçlu konumunda göremediğiniz LGBTİ+lar, “aile yapısını” tehdit ediyor diye, tam da bu dönemde hedef alındılar! “Ailem Güvende” adlı operasyonla, hem de en kötü koşullarda zindanlara doldurulan yüzlerce insanımızın tek suçu, var olmak!
Böylece “aileler” de rahat bir nefes alıp kendilerini güvende hissedecekler öyle mi?
Sadece farklı oldukları, dolayısıyla farklı göründükleri için sokakta saldırıya uğrayan, linç edilmeye çalışılan, tecavüz edilmeyi hak ettiği düşünülen, cinayetlere uğrayan, intiharlara sürüklenen binlerce insan toplum dışına itilmeleri yetmezmiş gibi şimdi hukuk dışına itildiler. Çocuklarının yanında olmaya çalışan analar babalar da sözde “aileyi koruyan” bu operasyona dahil edildi. Tutuklu bir anne zindandan yazdığı mektupta şöyle diyor:
“Yıllardır LGBTİ+’ların eğitimden sağlığa tüm kamusal alanda yaşadıkları zorbalığa, haksızlıklara karşı mücadele ederken, ailelerin de bu alana eklemlenmesi için çalıştım. Ailelerin çocuklarını anlamaları, desteklemeleri, yanlarında olmalarının önemini anlatmaya çalıştım. Bir kadın, bir yurttaş ve bir anne olarak verdiğim mücadelenin anlamını hiçbir operasyon değiştiremez…”
Aileyi tehdit eden asıl şey, bu anneye reva görülen hukuksuzluk değil midir?
Hukuk dışına itilen mahpusların koşulları da buna bağlı olarak kötüleşiyor elbet. En temel ihtiyaçları, sağlığa erişme hakkı bile yok sayılarak hücrelerde tutuldular. Bazıları adli mahpuslarla birlikte kalmaya zorlanarak can güvenlikleri de hiçe sayıldı. Suçlandıkları kanun maddelerinden ceza alsalar bile hapis yatmayacakken, tutuklu yargılanmalarının açıklaması yok. Tutuksuz yargılansalar hangi delili karartacaklar dersiniz? LGBTİ+ olduklarını, yani var olduklarını mı inkâr edecekler?
Avukatları bu hukuk garabetini şöyle özetliyor:
“LGBTİ+ görünürlüğünün kendisinin bir müstehcenlik suçu oluşturduğu, bunun çocuğun görebileceği yerde müstehcen içerik paylaşmak olarak değerlendirildiği; örgütlenme özgürlüğü kapsamında kurulan ve sürekli denetimlerden geçen derneklerin rutin faaliyetlerinin bu suçun örgütlenmesi olarak görüldüğü, tamamı İçişleri Bakanlığı’na bildirilen gelir ve giderlerin bu suçun finansmanı olduğu gibi tuhaf bir kurguyla karşı karşıyayız…”
Sincan’dan Janset ise “ihtiyacım olsa da söyleyemezdim, düşsem de kendim kalkar yardım istemezdim aslında” diyerek şimdi öyle söyleyemediğini bakın nasıl anlatmış:
“İhtiyacım var. Sarılmaya, kelimenin tam anlamıyla iki kolumu açıp sizlere sarılmaya ihtiyacım var. Bir insana fiziksel temas edebilmenin, sarılarak duygularını paylaşmanın, yüz yüze bir insan yüzüne bakarak sohbet edebilmenin imtiyaz olabileceğini hiç düşünmemiştim. İyiyim diyerek yalan söylemek istemiyorum. Buradaki hiçbir travesti arkadaşım da öyle değil. Yalnızlığın ve kimsesizliğin tedirginliğiyle baş başa olmayı, ancak sizlerin bana ve diğer hak savunucusu arkadaşlarıma gösterdiğiniz gibi bir aradalıkla öteleyebilirler. Sincan’da ve diğer tüm cezaevlerinde mahpus transları hatırlayın, bilin ki kimsesiz kalmasınlar”
İçerden yazdıkları mektuplardaki istekleri, dışardayken toplumdan beklediklerinden farklı değil. Bu mektuplara yanıtlar yazmak, başlarını dayamak üzere omuzlarımızı onlara sunmak, kollarımızı kocaman açıp kucaklayarak, “asla yalnız değilsin” demek, mücadelelerini sahiplenmek, duruşmalarında yanlarında olmak boynumuzun borcu olsun…
