Devrimciliğin gereği olarak, devrimin adresi olan ‘ateşin ve güneşin çocuklarıyla’ buluştu. Çünkü bunu varoluşunun ve devrimciliğinin bir sorumluluğu olarak gördü. Sözünü ve dizelerini içinden çıktığı halk için kurdu; demokratik Kürt hareketinin bir parçası olmaktan geri durmadı
Ergin Doğru
Dersim’in devrimci ve özgün şairi Fadıl Öztürk’ü yitireli bir yıl oldu. Fadılsız geçen bu bir yıl içinde, bedenen aramızda olmasa da yüreğimizdeki yerinde hep bizimleydi. Matmazel’in şairi, ne belleğimizde ne de yüreğimizde yerinden bir şey kaybetti.
Onsuz geçen bu zamanda, onun şiirleriyle hemhal olup anılarıyla avuttuk kendimizi. Belki de insanı büyüten ve ölümsüz kılan tam olarak budur. Bir şair düşünün ki ne mısraları ne de anıları yok oluyor; geçtiği her yerde bir iz bırakmış, bir yüreğe dokunmuş. Böyle bir kalem, böyle bir yürek elbette unutulmaz.
Adetten olduğu için değil, yürekten geldiği için Dersim’in asi şairi için yazmak bir zorunluluğa dönüşüyor. Onun şiirini anlatan çok kişi olacaktır; bu yüzden onu dizeleriyle değil, kir tutmamış yüreğiyle anlatmak gerekir.
Fadıl Öztürk denilince akla; yanlışla uzlaşmayan, kendi hakikatini her koşulda savunan ve bunun bedelini ödemekten çekinmeyen devrimci bir kişilik gelir. Yaşamı, inandığını yaşamak ve inandığına layık bir duruş göstermekle geçti. Bu hakikat uğruna zindan gördü ama yılmadı.
Dışarı çıktığında, büyük ve kalabalık bir hapishaneye dönüşmüş hayatta; kendi gerçeğini şaşırmış, ikrarından dönmüş insanların varlığı onun narin yüreğini incitse de gereğini yapmaktan geri durmadı. Yolunu şaşıranlara karşı hakikatin sesi oldu.
Devrimciliğin gereği olarak, devrimin adresi olan “ateşin ve güneşin çocuklarıyla” buluştu. Çünkü bunu varoluşunun ve devrimciliğinin bir sorumluluğu olarak gördü. Ne hırpalanmaktan çekindi ne de başına geleceklerden korktu. Sözünü ve dizelerini içinden çıktığı halk için kurdu; demokratik Kürt hareketinin bir parçası olmaktan geri durmadı.
Onun hakikatle buluşma kararlılığı, ona yeni yollar ve yeni dostluklar kazandırdı. İşte Dersim’in asi şairiyle böyle buluştuk. Kitaplarından, mısralarından tanıdığımız Fadıl Öztürk ile yoldaş olduk, birlikte yürüdük.
Bir ağabey, bir devrimci olarak varlığıyla onur veren bu güzel insan için cümle kurmak kolay değil. Onu hangi kelimelerle anlatabilirim diye düşünürken, aslında anlatmanın ne kadar kolay olduğunu fark ediyorum: O bir devrimciydi demek yetiyor.
Ama o, farklı bir devrimciydi. Mütevaziydi, duruş sahibiydi; aynı zamanda kendisiyle dalga geçebilecek kadar nüktedandı. Şahsına münhasır bir karakterdi. Küfür etmesi belki hoş değildi ama ona yakışıyordu; çünkü onun öfkesi de yerini buluyordu.
Kendi büyüklüğüne değil, karşısındakinin emeğine saygı duyar; onunla bir olurdu. Sevdası da sevgisi de hesapsızdı. Bu yüzden biraz modern bir Mecnun’du; ama aşkını bireyselleştirmeyecek kadar geniş bir yüreğe sahipti. O yüreğin bir yanı bireysel aşkına, büyük bir yanı ise halkına ve ülkesine aitti.
Fadıl Öztürk’ü anlatmaya cümleler yetmez. Ama özetle şunu söylemek mümkün: O, iyi bir şair, iyi bir âşık ve iyi bir devrimciydi. Sevdasına ve hakikatine hiç ihanet etmeden, halkının ve ülkesinin bağrında; o kendine has diliyle, o sert ama yerli yerinde sözleriyle hepimizi hakikate çağırmaya devam ediyor.
Devam ediyor… Çünkü o aslında hiç aramızdan ayrılmadı.
