Son NATO toplantısında silahlanmaya dönük alınan kararlar, yalnızca artan yeni emperyalist savaş tehlikesine işaret etmiyor; aynı zamanda emperyalistler ve işbirlikçilerinin “terörizme karşı mücadele” adı altında sosyal ve ulusal kurtuluş mücadelelerine karşı devlet terörüne başvurmalarına da alan açıyor. Gelinen aşamada emperyalistler ve suç ortaklarının kural tanımazlığı, bir avuç emperyalist tekelin çıkarı için her türlü barbarlığa başvuracakları gerçeği somut verileriyle ortadadır. Ankara’daki NATO Zirvesi’nde savaş sanayisine yönelik alınan milyonlarca dolarlık yatırım kararı ve yapılan anlaşmalar, dünya halkları için yoksulluğun daha da derinleşmesi, bölgesel savaşların tetiklenerek göç yollarına yeni yüz binlerin düşmesi demektir.
Görünen o ki, kapitalist emperyalist sistem, içinde debelendiği çok yönlü krizde çıkmak için, önümüzdeki süreçte işçi ve emekçilere dönük ekonomik ve siyasi saldırılarını artıracaktır. Ekonomik kaynakların önemli oranda silah yatırımlarına ayrılması, beraberinde kaçınılmaz olarak işsizliği ve yoksulluğu getirecektir. Emperyalistler ve suç ortakları, geniş işçi ve emekçi yığınların bu hoşnutsuzluğunu gidermek için bir yandan “dış tehdit”, “kendini savunma” yalanlarına başvururken, diğer yandan en sıradan tepkilere karşı dahi devlet terörüne başvuracaktır. Zirve sürecinde T.C. devletinin devrimci ve ilerici güçlere karşı yürüttüğü saldırılar, yalnız T.C.’nin değil, anti-komünist niteliğe sahip olan bu savaş örgütünün (NATO) de hedeflerine uygundur. Bundan dolayı, yapılan operasyonlarda kapıların kırılması, gözaltına alınan devrimci ve demokratlara işkence yapılması, onlarcasının tutuklanması, emperyalist haydut sözcülerinin gündemlerine girmemiştir-girmez de.
T.C. gibi, faşist devletlerin devrimcilere-ilerici güçlere dönük operasyonları süreklidir; ama böylesi süreçlerde bu operasyonlar daha da yoğunluk kazanmaktadır. Dolayısıyla coğrafyamızda devrimci ve ilerici güçler için bu süreçte yaşananlar pek de şaşırtıcı değildir. Bunu, yapılan saldırıları kanıksamak anlamında değil; faşist iktidarın estirdiği terörün boyutunu tanımlamak anlamında ifade ediyoruz.
Elbette ki bu süreci devrimciler ve ilericiler ve militarizm karşıtı güçler hem kendi içlerinde hem de ortaklaştıkları noktalarda ele alıp değerlendirecekler ve doğru sonuçlar çıkaracaklardır. Ancak açık ki, devrimci güçlerin görevi, yalnızca estirilen devlet terörüne işaret etmek değildir; en az bunun kadar önemli olan diğer görev de, tüm bu saldırılara karşı, ilerici ve devrimci güçlerin ortaya koymuş olduğu pratik tutumların sorgulanmasıdır. Doğru temelde çıkarılacak her ders, anti-emperyalist, anti-faşist mücadelede en geniş kesimlerin ortak yürüyüşünün örgütlenmesine olumlu temelde katkı sunacaktır.
Evet, ortak yürüyüş diyoruz çünkü bu yönlü ortaya konulan tüm olumlu çabalara rağmen hâlâ olması gereken noktaya evrilmiş değildir. Buna rağmen, özellikle NATO’ya karşı mücadelede gençlik hareketinin ortak duruşu, anti-emperyalist mücadele bilincinin yeniden ivme kazanması bakımında umut vericidir. Yine, ortak yürüyüşteki yetersiz duruşun yanı sıra, NATO toplantısına karşı mücadelede sokakların geniş işçi ve emekçi kitlelerle buluşamamasının ana nedenlerinden biri de devrimci hareketin ezilen emekçi yığınlarla olan bağının zayıflığıdır. Devrimci müdahaledeki bu zayıflık hali, anti-emperyalist bilinçte yaşanan geriliğin de nedenidir. Bu olumsuz etmenlerin varlığı, kitlelere dönük yapılan çağrıları da olumsuz yönde etkilemektedir. Geniş emekçi yığınların bu çağrılara olumlu yanıt vermesi, ancak sürekliliği sağlanan ve kendi içinde daha derli toplu olan devrimci bir seçeneğin açığa çıkmasıyla mümkün olacaktır. Bu nedenle odaklanılması gereken ana nokta, anti-emperyalist, anti-faşist mücadeledir. Elbette ki, bu yönlü yaşanan tüm yetersizliklere rağmen ortada bir dinamik güç vardır. Temel sorun, bu dinamik gücü örgütleyerek, bilinç düzeyini yükseltmektir; bu da her halükârda devrimci müdahaleyi, kitlelere dönük bir çalışmayı gerektirir.
Sonuç olarak, emperyalizme, haksız savaş örgütü olan NATO’ya karşı mücadele haklı ve meşru bir mücadeledir. Bu mücadelenin öznesi olan devrimci, demokrat ve ilerici güçlerin tutuklanmalarına itiraz ederek, özgür kalmaları için pratik devrimci adımlar atmak güncel bir görevdir.
