Şirnex’in Silopiya ilçesinde 14 Aralık 2015’te ilan edilen sokağa çıkma yasağının üzerinden 7 yıl geçti, dönemin tanıkları yaşadıklarını anlatarak, ‘unutmamız mümkün değil’ dedi
Şirnex’in (Şırnak) yüzde 80’inin yok edildiği ilçelerinin yerle bir edildiği ve onlarca kişinin katledildiği 2015 çatışmalı sürecin üzerinden 7 yıl geçti. Şirnex’in Silopiya (Silopi) ilçesinde 14 Aralık 2015’te ilan edilen ve 38 gün süren yasağın üzerinden 7 yıl geçerken, yasağın ardından polis ve asker ablukası ise 300 günü aşkın süre devam etti.
En az 68 ölüm
İnsan hakları örgütleri ve siyasi partilerin hazırladıkları raporlara göre, Temmuz 2015 ve Ekim 2016 tarihleri arasında yaşları 11 ile 75 arasında değişen 68 kişi katledildi, 500’den fazla ev tahrip edildi. Birçok şey yeniden inşaa edilmeye çalışılsa da aradan geçen 7 yılda acılar hala tazeliğini koruyor. O dönemin en önemli tanıklarından olan ve evlerini terk etmeyen anneler yaşadıklarını anlattı.
‘Devlet geldi’ diye bağırdılar
Yenişehir Mahallesi’nde oturan annelerden 62 yaşındaki Nuriye Atmış, ” Çatışmaların başladığı ilk akşam elektriklerimiz kesildi. 13 kişi aynı oda kaldık. Yasağın 6’ncı gününde yağmur yağıyordu. Su olmadığı için yağmurun altına büyük kovalar bırakıyorduk ve su ihtiyacımızı bu şekilde karşılıyorduk. O suyla biz bulaşıklarımızı yıkıyorduk, namazımızı kılıyorduk. O günün akşamında evimiz, özel hareket polisleri tarafından basıldı. ‘Devlet geldi’ diye bağırdılar. Çocuklarımızı bırakıp bir yere gidemedik. O günleri asla unutmam” sözleriyle o dönemi anlattı.
Cenazesi 14 gün mutfakta kaldı
Atmış, yasak sürecinde gelininin hamile olduğuna işaret ederek, “Doğumun yaklaşmasıyla hastaneye gittik. 2 gün özel harekat polislerinin içinde kaldık. Özel harekat polisleri kadın doğum servisinin içindeydiler. Mela Hasan’ın cenazesi 14 gün boyunca evinin mutfağında kaldı, Taybet annenin 7 gün sokakta kaldı. Bizlerin bu günleri unutmaması gerekir” diye kaydetti.
‘Tank toplara karşı zılgıt atıyorduk’
Başak mahallesinde yasak sürecine tanıklık yapan 45 yaşındaki Zeynep Beğenir, “Savaşa karşı zılgıtlarla karşılık veriyorduk. Çatışmaların durması için defalarca yürümek istedik. Mahallede bulunan bir okula kadar yürüdük. Üç gün boyunca orada kalmak zorunda kaldık. Oradan Barbaros mahallesine kadar yürüdük. Saldırılarda birçok kişi katledildi, yaralılar da vardı. Gözlerimin önünde bir anne yere yığıldı. Ambulansı çağırdık gelmedi. Cenazeler yerdeydi, defnedilmelerine izin yoktu. Devlet çok büyük zulüm etti. Ölümden korkmuyorduk. Barış diyorduk. Tank ve topların sesine karşılık zılgıt atarak, ‘Bijî aşitî’ diyorduk” diye belirtti.
‘Biz sadece barış istedik’
Zap mahallesinde oturan 65 yaşındaki Zeri Aytış ise, “Ne yemek yiyebiliyorduk ne de banyo yapabiliyorduk. Bütün bu zorluklara rağmen her seferinde başımı camdan çıkartıp zılgıt atıyordum. Patlama sesi geldiğinde zılgıt atıyordum. Komşularım ’zılgıt atma bizi öldürteceksin’ diyorlardı. Onlara, ‘ben barış için atıyorum’ diyordum. 25 günün ardından Tilqebîn Beldesine kadar yürüyerek gittim. O günlerde yaşadıklarımı asla unutmam. Yaşadığım sürece barış için mücadele edeceğim” şeklinde konuştu.
ŞIRNEX
