Ortadoğu’yu kendi çıkarları doğrultusunda yeniden dizayn etmek için Suriye’nin başına -savaş suçlusu- cihatçıları oturtan emperyalist güçler şimdi de Suriye halkları arasında en dirençli kesim olan Kürtlerin iradesini kırmak için uluslararası bir komplo düzenliyor. Suriye’de ulusal birliğin sağlanmasını gerekçe gösteren komplocular; bunun için -Alevi, Sünni, Arap, Hristiyan ve Kürtlerden oluşan bölge halklarını IŞİD’den kurtaran ve bu uğurda ağır bedeller ödeyen- Kürt güçlerinin cihatçıların başındaki kukla yönetime entegrasyon adı altında ilhak etmesini istiyor.
Oysa Suriye coğrafyasını ve 14 yıl süren iç savaşı -objektif kaynaklardan- iyi kötü takip eden herkesin bildiği gibi emperyalistlerin gerçek niyeti, Kürtlerin bu iç savaş sürecinde -Suriye’nin bugün başındaki kukla yöneticilerin de içinden geldiği- IŞİD’den temizleyerek kurduğu ve burada yer alan tüm halklar tarafından yönetilen özgür, demokratik ve laik yönetimi ortadan kaldırmaktır! Zira Rojava’da kurulan öz yönetim, halkları ve onların iradesini yok sayarak kendi çıkarları doğrultusunda sadece Suriye’de değil tüm Ortadoğu’da emperyalistlerin inşa ettiği otoriter, kukla yönetimler için büyük bir tehdit olarak görülmektedir. Bu tehdit algısı, emperyalistlerin çıkarları için cehenneme çevirdikleri bir coğrafyada kurulan ve “vaha” olarak nitelendirebileceğimiz bir deneyiminin diğer halklara örnek olabileceği korkusundan kaynaklanmaktadır. Bu bağlamda Rojava’da kurulmuş olan yönetimi ortadan kaldırmaya yönelik insani, ahlaki, hukuki olmayan uluslararası komployu sadece Kürtlere ya da bu bölgede yaşayan farklı kimliklerden, inançlardan halklara değil; başta Türkiye olmak üzere tüm bölge halklarının özgürlük ve demokrasi özlemine vurulmuş bir darbe olarak değerlendirmek gerekir.
Bu süreçte Türkiye’nin yeri, Ortadoğu coğrafyasındaki diğer ülkelerden çok daha önemlidir. Çünkü Türkiye’de -siyasi iktidarın yaklaşımı farklı da olsa- toplumun önemli bir kesimi halen seküler bir yaşam tarzını benimsemekte ve -tanımında tam olarak ortaklaşılamasa da- demokratik bir hukuk devletinde yaşamayı arzulamaktadır. Oysa Türkiye’de giderek otoriterleşen, kayyum siyasetiyle halkın iradesini yok sayan ve dinin toplum üzerindeki tahakkümünü giderek arttıran bir rejim vardır. Ama halkın önemli bir bölümü gerek 2024 yerel seçimlerinde sandıkta gerek seçimler sonrasında DEM Partili belediyelere kayyum atandığında gerekse İBB operasyonu sonrasında, otoriterleşmeye karşı demokrasi talebini sokaklarda ifade etmiştir.
Hal böyleyken demokrasiden, özgürlüklerden, adaletten ve seküler yaşamdan yana olan tüm toplum kesimlerinin, demokratik kitle örgütlerinin sınırlarımızın hemen ötesini cihatçılara teslim etmeyi amaçlayan komploya karşı tepki göstermesi beklenirdi. Ancak beklenen olmadı. Hem de Türkiye’de ortak yaşamı paylaştığımız ve toplumun dörtte birinden fazlasını oluşturan Kürt halkının akrabalarından ve soydaşlarından oluşan Rojava halkının -daha önce Alevilere, Dürzilere katliam yapmış- cihatçılar tarafından soykırıma uğrama riskiyle karşı karşıya olduğu bir süreçte…
Kürtler bugün Suriye’de uğradıkları uluslararası komployla ilk kez karşılaşmıyor, daha önce de birçok kez emperyalistlerin benzer komplolarıyla kaşılaştılar ve tüm bu komploları -bedeli ağır da olsa- halkın siyasi bilinci ve direnciyle aşarak mücadelelerini sürdürmeyi başardılar. Bu kez de -birlik içinde hareket etmeleri halinde- Kürt halkı için sonucun farklı olmayacağı umudunu taşıyorum.
Bu süreçte beni asıl umutsuzluğa sevk eden konu, Suriye’de tüm bunlar yaşanırken Türkiye’de demokrasiyi, özgürlükleri, laikliği savunduğunu iddia eden kimi kesimlerin sırf saldırıya uğrayanlar Kürt oldukları için cihatçılara karşı sessiz kalmaları ve hatta bu saldırıları sevinç gösterileriyle karşılamalarıdır. Türkiye’de otoriterliğin daha da artmasının, gericileşmenin daha da hızlanmasının yolunu açacağı aşikâr bir durum karşısında sergilenen bu tavrın ardındaki neden hiç kuşkusuz akıl, ahlak, vicdan gibi değerleri unutturan Kürt düşmanlığıdır!
Türkiye’de özellikle 80’lerden bu yana Kürt sorunun bilinçli bir politika olarak demokratik çözüme kavuşturulmamasının bedeli ekonomik, siyasi ve toplumsal çürüme olmuştur! Kürt’e düşmanlık üzerinden kurulan siyasi ve bürokratik düzen, çözümünden kaçındığı Kürt sorununu toplumsal muhalefeti baskı altına almak ve toplum üzerinde tahakküm kurmak amacıyla kullanmıştır. Aynı politika bugün de devam etmektir. Ancak unutmamak gerekir ki Kürt düşmanlığına son vermeden ve toplumsal barış sağlanmadan Türkiye’de ne barış ne demokrasi ne de ekonomik ve sosyal haklar için mücadele edebilmek mümkün değildir. Mücadele olmadığı sürece ise çürüme her alanda hızlanarak devam edecek; refah, huzur, adalet gibi hasretler hayal olmaktan öteye geçemeyecektir!
