Eski bir Kürt atasözü, Kürtlerin ‘dağlardan başka dostu olmadığını’ söyler. Bu atasözü, Kürtlerin (statüsüz) bir azınlık olarak geçmiş yüzyıllarda defalarca maruz kaldıkları ve halen maruz kaldıkları yalnızlığa ve tekrarlanan ihanete işaret eder. Alman solu şu anda bu atasözünün gerçek olmaya devam etmesi için oldukça fazla çaba sarf ediyor
Christopher Wimmer
Alman solu, Kürt özyönetimine yeterince dayanışma göstermiyor.
Enternasyonalizm bu ülkede (Almanya’da) pek değer görmüyor. Suriye’deki Kürt halkının ve ülkedeki diğer etnik azınlıkların durumu, şu anda eski El Kaide savaşçısı Ahmed el-Şeraa liderliğindeki yeni İslamcı “geçiş hükümeti” tarafından baskı altında tutulup katledildiklerini göz önüne alırsak, bu durum açıkça ortada.
Suriye’de geçen yıl Dürzi ve Alevi nüfusa yönelik katliamlar yaşandıktan sonra, şimdi de Kürt bölgeleri saldırıya uğruyor. “İslam Devleti”ni (IŞİD) anımsatan işkence, sürgün ve infaz haberleri geliyor.
Orada, Kuzey ve Doğu Suriye’de şu anda siyasi ve tarihi bir kırılma yaşanıyor: Suriye ordusu ve onunla ittifak halindeki İslamcı milislerin saldırıları, “Rojava” özerk bölgesinin ve dolayısıyla demokratik-kadın özgürlükçü özyönetim deneyiminin sonunu getirebilir. Bu arada, bu ülkede çoğu zaman utanç verici bir sessizlik hakim. Geçtiğimiz aylarda Gazze’deki kitlesel ölümlerin görüntüleri düzenli olarak (haklı olarak) Almanya’da on binlerce insanın sokaklara dökülmesine, üniversitelerin işgal edilmesine, sanatsal protesto biçimlerinin denenmesine ve sosyal medya kampanyalarının yürütülmesine neden olurken, şimdi toplumun sol kesimi öfke duyma hakkını artık hatırlamak istemiyor gibi görünüyor.
Sadece parlamentodaki sol kanat hızlı ve nispeten net bir tepki gösterdi. Sol Parti başkanları Jan van Aken ve Ines Schwerdtner, dış politika sözcüsü Cansu Özdemir, ayrıca Federal Meclis Başkan Yardımcısı Bodo Ramelow ve diğer parti üyeleri net bir tavır sergileyerek Rojava ile dayanışma çağrısında bulundular ve gösterilere katıldılar.
Öte yandan komünist partiler ve gruplar ise farklı bir tavır sergiliyor. Normalde “Küba ile dayanışma”, “Venezuela’ya dokunma” veya “Özgür Filistin” sloganları atılan yerlerde, şimdi sık sık Rojava’ya karşı saldırılar yapılıyor. Kürt özyönetiminin IŞİD’e karşı mücadelede ABD ile işbirliği yaptığı eleştiriliyor. Burada, soyut bir emperyalizme yönelik eleştiri, gerçekte var olan bir özgürlükçü projeye yönelik somut dayanışmayı gölgeliyor. Bazı münferit dayanışma beyanları ve haberler olsa da gösterilerde genellikle her zaman görülen komünist parti bayrakları şu ana kadar neredeyse hiç yok.
Ancak sivil toplum kuruluşları da sessizlikle tepki gösteriyor. İnsan hakları söz konusu olduğunda Orta Doğu çatışmasında hızlıca harekete geçen Amnesty International, şu ana kadar Rojava’daki mevcut acil durum hakkında herhangi bir açıklama yapmadı. Bu durum, iç uyum süreçlerinden kaynaklanıyor olabilir ve Kürtlere karşı bir ilgisizlikle açıklanması gerekmez. Ancak, diğer insan hakları ve yardım kuruluşlarının sayfalarında da İslamcı “geçiş hükümeti”nin eylemlerini eleştiren veya Suriye’deki etnik azınlıkların çıkarlarını savunan açıklamalar bulmak mümkün değil. “Kızıl Haç”, “Sınır Tanımayan Doktorlar”, “Dünya Açlık Yardımı” veya ‘Miserior’? Şu ana kadar hiçbir yerde yoklar! Yıllardır Rojava’da projeler yürüten “Medico International” bir istisna oluşturuyor. Orada faaliyetlerine devam ediyor ve şu anda acil yardımla bölgeye somut destek sağlıyor.
Son olarak, sokaklarda yaygın olarak görülen cehalet özellikle dikkat çekicidir. Bu ülkede Rojava ile dayanışma içinde çok sayıda ve düzenli protestolar düzenlendi ve düzenlenmeye devam ediyor. Berlin, Hannover, Freiburg, Stuttgart ve diğer yerlerde son günlerde gösteriler ve mitingler düzenlendi. Ancak bu eylemlerin ortak bir özelliği var: Birkaç istisna dışında, Kürt diasporası dayanışma mitinglerini tek başına düzenliyor. Gazze’de olduğu gibi, baskıya, sömürgeciliğe karşı ve özgürlük için yapılan kitlesel protestolar nerede?
Şimdi, tabandan gelen demokratik, kadın özgürlükçü ve çok etnikli Rojava projesi varlığıyla doğrudan tehdit altında iken, parlamento dışı sol çoğu zaman yok ya da birkaç gruba indirgenmiş durumda. 21. yüzyılın şimdiye kadarki en büyük siyasi yenilgisinin eşiğinde, sol hareketsiz kalıyor.
Eski bir Kürt atasözü, Kürtlerin “dağlardan başka dostu olmadığını” söyler. Bu atasözü, Kürtlerin (statüsüz) bir azınlık olarak geçmiş yüzyıllarda defalarca maruz kaldıkları ve halen maruz kaldıkları yalnızlığa ve tekrarlanan ihanete işaret eder. Alman solu şu anda bu atasözünün gerçek olmaya devam etmesi için oldukça fazla çaba sarf ediyor.
