Değişen gündemlerin arasında can alan ve kalanların canlarını yakan olaylar peş peşe oluyor ve tüm gürültünün orta yerinde sessizliğe mahkûm oluyor. İnsan geriye bakıp düşününce nice olayın akıbeti arasındaki benzerliğe şaşırıyor. Elbette bazı şeyler sıradanlaşınca şaşırmak da berhava oluyor.
Görkemli geçen Newrozların sonuna yaklaşırken bir haber gündeme düştü. Yüz yıldır sınırların yaralı bıraktığı Kürtler, yine sınırlarda vurulmaya devam ediyor. 23 Mart’ta Mezopotamya Ajansı’nın geçtiği ilk habere göre; Van’ın Başkale ilçesinin İran sınırındaki Elbês Mahallesi’nde yaşayan 32 yaşındaki ve 4 çocuk babası olan Fehim Tosun, askeri bölgeye yakın bir noktada kafasından vurularak öldürüldü. Tanıklar cinayet mahallinden silah seslerinin geldiğini, ardından ise Tosun’un öldüğünün askerler tarafından aileye haber verildiğini anlattı. Askeri yetkililerin iddiasına göre Tosun mayın patlaması sonucu ölmüş. Yine habere göre, Tosun’un cenazesi sınır noktasında tutuluyor.
Yani düşünün, bir Kürt sınırda yürürken mayına basıyor ama o mayınla kafasından vuruluyor. Zaten mevzu Kürt olunca havada, karada vurulabilir çünkü Kürtler her yerde ölüme layık görülendir. Genelde Kürdün ölümü uzun sürer, sürüyor.
Aynı ajans bir başka haber geçti. Olayı duyan Tosun’un yakınları ve köylüler cenazeyi almak istiyor ama askerler kimsenin bölgeye gitmesine izin vermiyor. Atlarla cenazenin bulunduğu alana giden köylüler, cenazeyi getirmek istemiş ancak askerler savcının gelmeden cenazenin götürülmesine izin verilmeyeceğini belirtmiş. Cenaze karın ortasında bırakılmış. Ne de olsa ölü bir Kürt, sağ olmasından daha iyi devlet için.
Yine bir görgü tanıdığı şunları diyor: “Bir cenaze tam 40 saate yakındır orada bekletiliyor. Bir devlet 40 saattir bir cenazeyi alamıyor. Biz dün cenazenin yanına kadar gittik ama bizim getirmemize izin verilmedi.”
Gün geçti, gece çöktü, güneş doğdu, yine öyle oldu ama Tosun’un cenazesi karlı arazide beklemeye devam ediyor. Düşünün, Tosun’un yakınları olay yerine kadar kendi imkanlarıyla gidiyor ama devlet diyor ki hayır cenazeyi ancak ve ancak ben getirebilirim ve getirmiyor.
Bu devlet bir Kürdün ölüsünden ne ister?
Haberlere ve aileye göre bu ölüm mayınla alakalı değil, dümdüz bir cinayet var. Ama işte sınırlar var ve yerde yatan ölü bir Kürt var. Tıpkı 19 Aralık 2015’te Şırnak’ın Silopi ilçesinde katledildikten sonra cansız bedeni günlerce sokak ortasında bırakılan Taybet İnan gibi.
Yine gün geçti, gece çöktü, güneş doğdu ama Tosun’un cenazesi yerde kalmaya devam etti. Sonraki gün ajansa konuşan Tosun’un bir yakını şu bilgileri verdi: “Kardeşi ve kuzeni iki gündür cenazenin başında bekliyorlar. Cenazeyi almamıza izin verilmiyor.”
Şimdi esas duruma baktığımızda; askerler sınırda bir Kürdü katlediyor. Sonra aileye gidip çocuklarının mayına basarak öldüğünü iddia ediyor. Aile ise gidip bakıyor; evlatları kafasından vurulmuş. Sınırları ve mayınları iyi bilen aile anlıyor; çocukları katledildi ve ortada katil yok çünkü devlet ve devletin askeri var.
Ailenin ölüsünü almasına izin yok yani yas tutması, taziye kurması yasak. En temel insan hakkı olan yas tutma hakkı devlet tarafından askıya alınıyor. Bu yazı yazılırken Fehim Tosun sınırlar arasında karlı bir yerde kanlar içinde yatıyor. Geride kalan yakınları ise onun ölü bedeni etrafında nöbet tutuyor kurda kuşa yem olmasın diye.
Şu günlerde devlet, öldüremediği Kürtlerle barışı konuşuyor. Öldürdüğünü ise ulu orta bir yerde zamana bırakıyor. Ölümüzle barışmayan devletin dirimizle neler yapacağı sorusu Tosun’un kanlı bedeninin karda beklemesi gibi havada kalıyor.
Maalesef günlerdir yerde yatan bir gencin ölümü gündem olmuyor ve siyaset dahi bu ölümü konuşmuyor. Yine Kürdün ölümünü değişmeyen bir şekilde Kürtler haber yapıyor, geri kalan herkes de susmayı tercih ediyor. Çünkü hukukta yeri olmayan Kürdün hakkı da yoktur.
Belki de şu problemi açık açık konu etmek ve tartışmak lazım. Barış süreçlerinde müzakere edilirken mücadele etmeyi asla gündemden ve hayattan düşürmemek gerekiyor. Çünkü can alan veya can yakan her ne ise, müzakere edilirken bile konuşulmalı ve hesabı sorulmalı. Nitekim 33 yıl hapishanede kalmış Çetin Arkaş’ın İstanbul Newrozu’nda dediği gibi: “Savaşırken cesur olduğumuz kadar, barışırken de cesur olmalıyız.”
