Ahmet Güneş

Yoldaşım ve abim Abdullah’a (Aydan) Havsalamın ilk kayıtlarında bir fotoğraf; kısa şortuyla çenesinin altından akan bir kan damlasının eline bulaşmasıyla...

Uzatılan ölümler var, uzak düşürülen yaşamlar var. Mekanlardan zamanlara yayılan, bazen adı değiştirilen, bazen de isimsiz bırakılan. Hayat peyderpey değiştiriyor...

Değişen gündemlerin arasında can alan ve kalanların canlarını yakan olaylar peş peşe oluyor ve tüm gürültünün orta yerinde sessizliğe mahkûm...

Bağışlanmayan rüyalar gün gelir kâbusu olur insanın. Yaşamak nerede başlar, sonlar nelere gebe kalır bilinmez. Eşyasız ve enkazlarla dolu bir...

Kelimelerin işe yaramadığı zamanlar var, büyüsünü yitirmiş, ruhunu terk etmiş cümlelerin içinde bir yokluğu çağırıyor. İnsanın gözüne bulutlar konar bir...

Acıların geçmişi var, geleceği var ama zamanaşımı yok. Anların da acıları var; hırpalanmış, horlanmış, kaçmış, kaçırmış, uymamış, göz hizasında şaşıp...

Teşhis edilen ve tedbiri alınan bir hayatın orta yerinde duruyoruz, aslında yürüyoruz. Zaten biz yüz yıldır yürüyoruz. Binlerce yıllık adımlarımız...