Şairin ölümü zor olur. Benim ölümüme benzemez. Ben bir kere ölürüm. Şair bin kere ölür. Ölür ölür dirilir.
Şiiri olmayan adamın ömrü kısa olur. Ektiği çiçek solar. Kurduğu ev yıkılır. Bugün için ne yaptıysa dünde kalır, silinir.
Nice kabir görmüşümdür üstünde ot bitmez. Şair kendi şiirine gömülür. Her gün bir mısrada sevdiğine görünür.
Hissedilen bir güldür şiir, her mevsim başka açar. Sen koklar umuda koşarsın, başkası ta içinden ağlar.
Şiir sözün ruhudur, şair ölü sözü dirilten İsa, elinde Musa’nın asası, bir testi suyla Kerbela’da Hüseyin’e can sunan.
Her şey olunur şair olunmaz diyordu Bayram. Herkes şair olaydı her yer bayram olurdu.
Şiirsiz ses bebekleri korkutur, şiir duyduğumuz ilk ninnidir. Anne ilk şair…
Bayram Balcı, ilk şairin bebeği, Elif’in tuvalinde bin bir renk… öldü işte. Ölsün, her şiirde dirilir.
Kızları kedisine şiir okuyor şimdi.
Ey maddenin tutsağı, sen anlamasan da şiirden anlar kedi!…
