Özgürlük mücadelesinde yaşamını yitiren Mehmet Emin Kolakan’ın annesi Feyziye Kolakan, şimdi de evladının cenazesini arıyor. Anne Kolakan, ‘Kürt halkının başı sağ olsun. Allah’ın izniyle başaracağız’ diyor
Şirin Bayık
Amed’de ileri yaşına rağmen çocukları için cezaevlerinin kapılarını aşındıran, hasta tutsakların ve tutsak yakınlarının adalet arayışında Adalet Nöbetleri’nde yer alan 75 yaşındaki Feyziye Kolakan, bu kez yaşamını yitiren oğlu Mehmet Emin Kolakan’ın yasını tutuyor. Çocukları için yıllarca cezaevleri ile kentler arasında gidip gelen, devlet baskısı nedeniyle Bismil’den Amed merkeze göç etmek zorunda kalan ve yaşamının büyük bölümünü çocuklarının izini sürerek geçiren Kolakan, yıllar sonra oğlunun özgürlük mücadelesinde yaşamını yitirenler arasında açıklanmasıyla yeni bir arayışın içine girdi. Oğlunun cenazesinin nerede olduğunu bulmak istediğini belirten Kolakan, yaşadığı acıya rağmen dimdik ayakta olduğunu söyleyerek, “Halkımızın başı sağ olsun” dedi. Yıllardır taşıdığı adalet ve barış talebini de dile getiren Kolakan, artık hiçbir annenin evlat acısı yaşamaması gerektiğini vurguladı.
Anneye işkence
Feyziye Kolakan, özgürlük mücadelesinde yaşamını yitirenleri anarak başladı cümlelerine. 90’lı yılların baskı koşullarında oğlu Mehmet Emin Kolakan’ın 1991 yılında gözaltına alındığını belirten anne Kolakan, nezarette ağır işkenceye maruz kaldığını dile getirdi. Henüz 15 yaşına girmeyen oğlunun uğradığı hak ihlaline karşı oğlu serbest bırakılana kadar kapıda beklediğini söyledi. Anne Kolakan, o dönem oğlunun yaşadıklarını şöyle aktardı: “Ben 5 çocuk annesi ve ismi açıklanan şehidin annesiyim. O dönem oğlumun gördüğü işkence anlatılır gibi değildi. Eve getirdim. Ancak baskılar bitmedi. Devlet baskısı yüzünden katılım yaptı. Sürekli onu tehdit ediyorlardı. O sebeple gönderdim. Sürekli bizi de taciz ediyorlardı. Evimiz Bismil’deydi. Devlet görevlileri sürekli evimizi basıyordu. Harap ettiler evimizi. Kaçmak zorunda kaldık. Diyarbakır’a geldik. Allah hakkımızı bırakmasın” dedi.
‘Başaracağız‘
Hayatının çoğunu mücadele ile geçirdiğini belirten anne Kolakan, “35 yıl boyunca cezaevleri ile şehidimin peşinden bir o yana bir bu yana gittim. Belki oğlumu (Mehmet Emin Kolakan)’ı görürüm diye gittim geldim ama göremedim. 94’te şehadetini duymuştuk ama şimdi 95’te şehit oldu diyorlar. Şimdi tek isteğim cenazesi neredeyse onu bulmam lazım. Cenazesini çıkarıp yanıma almam lazım. Babası da o hasretle vefat etti, benim de onu babasının yanına gömmem lazım. Eğer bulamasam da Kürt halkının başı sağ olsun. Allah’ın izniyle başaracağız. Kürdistan’ı özgürleştireceğiz. Diliyoruz ki dağda bulunan gerillalar da geri dönecek” dedi.
Son olarak Barış ve Demokratik Toplum Süreci’nden beklentilerini aktaran anne Kolakan, “Bir şehit annesi olarak barış ve eşitlik istiyorum. Ne polis annesi ne gerilla annesi ne diğer annelerin yüreği parçalansın. Artık istediğimiz tek şey barış ve eşitlik” şeklinde konuştu.
‘Oğlumun mücadelesi halkı içindi’
Kürdistan özgürlük mücadelesinde farklı tarihlerde yaşamını yitirenler için anmalar düzenlendi. Özgürlük mücadelesinde yaşamını yitiren, Gimgim’ın Tanzik köyünde doğan Deniz Güneşer’in (Akif) ailesi de oğullarının fotoğrafının arkasında yerini aldı. Güneşer, 1975 yılında Gimgim’da dünyaya gözlerini açtı. Kürt-Alevi bir aileden gelen Güneşer’i sevdikleri, Gimgim’ın kucaklayıcı, mozaik yapısının ete kemiğe bürünen hali olarak anlattı. 1995 yılında İzmir’den özgürlük mücadelesini katılan Güneşer, 1 Kasım 1997’de Amed’in Pîran (Dicle) ilçesinde çıkan bir çatışmada yaşamını yitirdi.
Özgürlük mücadelesinde oğlunu yitiren baba Cemal Güneşer MA’dan Can Kırbaş’a konuşarak, oğlunu şu sözlerle anlattı: “Oğlum ortaokulu bitirmeden, okuldan ayrıldı. Almanya’ya gitti ve orada 5 yıl kaldı. 5 yıl sonra Almanya’dan dönerek, mücadeleye katıldı. Memleketini, halkını çok severdi. İnsanları kimliklerinden, inançlarından, dillerinden dolayı ayırmıyordu. Herkese insani değerler üzerinden yaklaşıyordu. Bizim de görüşümüz oğlumuz gibi. Gerilla olduğunda, ben de gözaltına alındım. 18 gün gözaltında kaldım. Sonraki süreçte oğlumu aradım, haber almak için çabaladım. Ama haber alamadık.”
‘Onlar Kürt halkının evlatları’
Daha sonra Almanya’ya yerleştiklerini belirten Güneşer, “Oğlum ‘Askerliğe gittiğim de bir çatışma çıkması sonucunda ben arkadaşlarıma karşı silah kullanamam’ diyerek askere gitmeyi reddetti. Kaybettiğimiz sadece oğlumuz değil, binlerce insan var. Hepsi çocuklarımız. Verdikleri mücadele bizim içindi, Kürt halkı içindi. Mücadeleleri önünde eğiliyoruz. Dileğimiz rahat uyusunlar. Evlatlarımızda ayrıma gitmiyoruz. Onlar Kürt halkının evlatları. Onlar da kendilerini birbirlerine siper ediyordu. Hepsi bu şekilde şehit oldu. Halkının, memleketinin gerçeğini görüp aydınlananlara selam olsun. Artık insanların ölmesini, ailelerin, annelerin ağlamasını istemiyorum” dedi
